Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Λίγα Λόγια Για Αυτούς Που Θυσιάζονται...


Του Νάσου Αμπουέλ

Το σισύφειο δράμα μας ξεπερνά τα εθνικά μας σύνορα: στις ΗΠΑ, όπου διαμένω πλέον, όλοι χαριτολογούν με το πόσα «πακέτα διασώσεως» έχουμε λάβει και πως κάθε χρόνο τέτοια εποχή έχουμε απεργίες και κινητοποιήσεις. Τω όντι, κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται το ίδιο σενάριο με διαφορετικούς κυβερνητικούς ηθοποιούς και τον ίδιο λαό, ο οποίος ακόμα αναρωτιέμαι αν είναι θύμα ή θύτης. 

http://www.24h.gr/sites/default/files/main_images/SINTAKSIOUXOI%20PAGKAKI_15.jpgΤα νέα μέτρα της κυβερνήσεως εντάσσονται στο γενικότερο πλαίσιο της οικονομικής εξυγιάνσεως, με σημαντικό κοινωνικό κόστος και επώδυνο αντίκτυπο στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα.  Οι νέες φοροεπιδρομές και οι επικείμενες μειώσεις απολαβών θερίζουν το ηθικό των Ελλήνων και μας ρίχνουν για άλλη μια φορά στο βάραθρο της μισαλλοδοξίας και της ψυχικής οδύνης.  Ο θυμός έρχεται στην επιφάνεια και συμπληρώνεται από μια επικίνδυνη αγανάκτηση, απότοκο του ζοφερού οικονομικού κλίματος που δεν λέει να υποχωρήσει.

Μαθαίνω ότι η οικονομία για άλλη μια φορά θα παραλύσει λόγω των κινητοποιήσεων εργαζομένων και συνδικάτων που πλήττονται από το νέο πακέτο μέτρων.  Τουτέστιν, τα πράγματα δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα που έχει εγγραφεί στην μνήμη μου!


Σίγουρα αρκετοί από τους δυσαρεστημένους που θα βρεθούν στο στόχαστρο των νέων μέτρων έχουν δίκιο να αισθάνονται αδικημένοι. Αναφέρομαι βέβαια στους χαμηλοσυνταξιούχους και στους ένστολους (μάχιμοι αστυνομικοί, πυροσβέστες, οπλίτες και πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας) οι οποίοι τελευταίοι πίστεψαν ότι η κεντροδεξιά κυβέρνηση θα τους εξαιρούσε από τις οικονομικές θυσίες ως αντάλλαγμα για την πολύτιμη κοινωνική προσφορά τους, για την οποία δεν αμείβονται ιδιαίτερα πλουσιοπάροχα.

Απ’ ότι διαβάζω και μαθαίνω από τους εν Ελλάδι φίλους μου, η κυβέρνηση αντιστάθηκε σθεναρά και προέταξε ουσιαστικές εναλλακτικές προτάσεις για να υπερασπιστεί τους συγκεκριμένους κλάδους και τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, ωστόσο, δυστυχώς «τα νούμερα δεν βγαίνουν.»  Αυτό από μόνο του δεν συνιστά λογικό επιχείρημα.  Όμως σίγουρα είναι μια αφοπλιστική πραγματικότητα που πρέπει να αντιμετωπιστεί με ειλικρίνεια και ρεαλισμό, όπως φάνηκε να παραδέχεται και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός στην ομιλία του στην ΔΕΘ.

Εν τούτοις, τα νέα μέτρα θα είναι κοινωνικά βάναυσα και άδικα για αρκετούς διότι απλούστατα δεν καταφέραμε κατά το παρελθόν να αντλήσουμε πόρους από την φοροδιαφυγή και τον περιορισμό του κράτους μέσω αποκρατικοποιήσεων.  Ακόμη και ο μηχανισμός αξιολογήσεως των Δημοσίων υπαλλήλων, ο οποίος έπρεπε να έχει τελειοποιηθεί και εφαρμοστεί από τον Ιούνιου για να εντοπιστούν εκείνοι οι Δημόσιοι λειτουργοί που αδυνατούν να ανταποκριθούν με συνέπεια στα καθήκοντά τους και να απολυθούν στα πλαίσια μιας αξιοκρατικής ανακατατάξεως, δεν τελεσφόρησε. 

Το συμπέρασμα το έχουμε ξαναπεί και ίσως αδίκως το επαναλαμβάνω: όσο δεν πλήττονται οι εκπρόσωποι και οι αντιπρόσωποι του κομματοκρατούμενου Δημοσίου, η κοινωνική αδικία θα διαιωνίζεται με μορφή «αντί-λαϊκών» μέτρων και με την διόγκωση της κοινωνικής οργής. 

Τα ταμπού του Ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν έχουν ξεπεραστεί ακόμη και γι’αυτό τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα καλούνται να κάνουν νέες θυσίες.  Παράλληλα, συνδικάτα που εκπροσωπούν δομημένα συμφέροντα εναντιώνονται σε κάθε μορφή εκλογικεύσεως των θεσμών της οικονομίας μέσω της απελευθερώσεως της αγοράς εργασίας η οποία μπορεί να προσελκύσει επενδύσεις και να δώσει ώθηση στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. 

Μάλιστα η τραγική ειρωνεία του εθνικού μας δράματος είναι ότι πολλοί συνταξιούχοι και εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα έχουν δεχθεί στωικά τις απαραίτητες οικονομικές θυσίες, αναγνωρίζοντας ότι η εθνική ανασυγκρότηση είναι επιτακτική προτεραιότητα, ενώ η «βολεμένη» τάξη που καλείται να απεμπολήσει προνομία τα οποία κακώς της παραχωρήθηκαν ανθίσταται λυσσαλέα και υψώνει το λάβαρο μιας δήθεν «ριζοσπαστικής» επαναστάσεως χωρίς ξεκάθαρη κατεύθυνση πέραν από μια καινοφανή αναισθησία μπρος στον αγώνα μας για οικονομική και εθνική σωτηρία. 

Έτσι επιθυμώ να κάνω μια νύξη στους Δικαστές και στους «ιεράρχες» της ανεξάρτητης Δικαστικής εξουσίας οι οποίοι αντιδρούν άκομψα με βάσιμα μεν αλλά απαράδεκτα δε νομικά επιχειρήματα στο ψαλίδι που μπαίνει στις αποδοχές τους: ξέχασαν τόσο γρήγορα τα μπόνους που τους χορήγησαν στο παρελθόν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ; Το γεγονός ότι διαθέτουν το θράσος να επιστρατεύουν το εθνικό Σύνταγμα για να προστατέψουν το μισθολογικό τους καθεστώς είναι αξιολύπητο.  Αν δηλαδή το κράτος δεν περιορίσει τα έξοδα στους τομείς που ευνοήθηκαν από το έπος της τεχνητής αναπτύξεως από που θα εξοικονομήσει πόρους για τον εξορθολογισμό των Δημοσίων οικονομικών; Από τους χαμηλόμισθους;  

Ο Πρωθυπουργός έχει υποσχεθεί να αποκαταστήσει τους μισθούς και τις συντάξεις των χαμηλών στρωμάτων με το πρώτο φως ανακάμψεως.  Πέραν όμως από αυτήν την υλική αποκατάσταση, οι θυσίες αυτών των ανθρώπων πρέπει να γραφτούν με χρυσά γράμματα από τον Ιστορικό του μέλλοντος.  Πρέπει να εξυμνηθούν η αυταπάρνηση και η αυτοθυσία αυτών των Ελλήνων που ενώ μοχθούν τίμια αναγκάζονται να πληρώσουν τα χρέη που συσσώρευσαν οι κάστες των αιρετών, των ημετέρων, των διεφθαρμένων συνδικαλιστών, των κοινωνικά ανάλγυτων επιχειρηματιών και των ανεπαρκών πολιτικών.  Αυτοί οι άνθρωποι, που ενώ βιώνουν την αδικία, την υπομένουν με θάρρος και αστείρευτη δύναμη ψυχής, αξίζουν τον σεβασμό όλων και την εθνική αναγνώριση.

Ο παππούς μου, που πολέμησε στα βουνά της Αλβανίας το 1940, μου έλεγε: «Πάντα η φτωχολογιά πολεμάει στους πολέμους.»  Δυστυχώς, η παρατήρηση του αποδεικνύεται σωστή και σε αυτήν την εθνική κρίση.  Το μόνο που μπορώ να κάνω εγώ είναι να διατρανώνω τη θυσία αυτού του νέου «Αγνώστου Στρατιώτη» του σύγχρονου οικονομικού αγώνος μας και να σταθώ με δέος μπροστά στην απέραντη εθνική του συνείδηση και το χαλύβδινο ψυχικό του σθένος...    
 

  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου