Τρίτη, 7 Αυγούστου 2012

Το στοίχημα που θα κερδισουμε

Του Γιώργου Ευγενίδη

Όταν έρχεται το καλοκαίρι περιμένεις να βρεθείς με φίλους, να χαλαρώσεις, να διασκεδάσεις, να αποφορτιστεις από τους ρυθμούς της καθημερινότητας. Από...διαστροφή επιλέγω στην καρδιά του Αυγούστου να παρακολουθώ την επικαιρότητα και να καταγράφω την γνώμη μου. Σήμερα νιώθω, όμως, πως δεν θέλω να ασχοληθώ με κάποιο ζήτημα της επικαιρότητας, παρ'ότι αυτή δεν μας αφήνει ποτέ να πλήξουμε.

Επειδή, λοιπόν, το μόνο, το οποίο δεν έχει "κατέβει" είναι το τηλέφωνό μου, έχω μιλήσει με πολλούς φίλους ανά την Ελλάδα, αλλά και εδώ που φορτίζω τις μπαταρίες μου, έχω πολύ καλή παρέα. Πέραν των τετριμμένων, όμως, ζητημάτων της καλοκαιρινής καθημερινότητας (τι ώρα θα πάμε για μπάνιο, τι θα φάμε, πόσους καφέδες θα πιούμε και ούτω καθεξής), ομολογώ πως έχω ακούσει και πολύ καλές απόψεις αναφορικά με την πολιτική κατάσταση στην χώρα. Το έχω ξαναγράψει, θεωρώ τον άνθρωπο κατά βάση πολιτικό πέρα από κοινωνικό όν, και σε αυτό το πλαίσιο έχω την πεποίθηση πως όποιος νέος άνθρωπος δεν διαμορφώσει την δική του πολιτική άποψη, δεν μπορεί να διαμαρτύρεται για ψεύτες, κλέφτες και τα συμπαραμαρτούντα. Καλώς ή κακώς, η παλαιότερη γενιά θα παραδώσει τα ηνία και η δική μου γενιά, οι 18ρηδες και 17ρηδες, οι οποίοι θα μπουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και θα αναπτύξουν κοινωνική δράση, οφείλουν να αποκρυσταλλώσουν την προσωπική τους θεώρηση για το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο που θέλουν να υποστηρίξουν.


'Εχω ακούσει πολλούς μεγαλύτερους ανθρώπους, 40ρηδες και 50ρηδες να με κοιτούν με λύπηση και να μου λένε πως η γενιά μου είναι χαμένη από τα δικά τους λάθη. 1) το θεωρώ δειλό να μην παλεύουν οι ίδιοι και να παραιτούνται. 2) δεν θεωρώ την γενιά μου χαμένη, αυτό να το βάλουν κάποιοι πολύ καλά στο μυαλό τους. Έχουμε την τύχη ή την ατυχία να διαμορφωνόμαστε σε μια εποχή πολιτικής και οικονομικής κατάρρευσης και ηθικής απαξίας. Το καράβι αν δεν έχει ναυαγήσει, έχει τουλάχιστον προσαράξει και έχουμε μπει για τα καλά στην ατραπό της ύφεσης. Αλλά αυτό δεν με κάνει λιγότρο αισιόδοξο. Όταν έχεις πιάσει πάτο, υπάρχουν δύο επιλογές: να μείνεις στάσιμος ή να κινηθείς ανοδικά. Έχω την βαθιά πεποίηθηση, ίσως και εμμονή, πως η γενιά μου μπορεί να δώσει νέα ώθηση στο καράβι της Ελλάδας.

Υπάρχει καλό κράμα στους νέους ανθρώπους, μην το ξεχνάτε. Αφού κάποιοι δειλοί αποποιήθηκαν των ευθυνών τους, αφού ρήμαξαν τα πάντα, πρέπει κάποιοι να αναλάβουν την ανόρθωση της χώρας. Να αναπτύξουν ένα νέο οικονομικό και πολιτικό μοντέλο, μακριά από στρεβλώσεις και πελατειακές σχέσεις που αποδεδειγμένα δεν λειτούργησαν και κατέστρεψαν τις υγιείς δομές. Με μια νέα ηθική, η οποία θα κληθεί να καλύψει το υπάρχον κενό. Δεν έχει σημασία από ποιο ιδεολογικό φάσμα προέρχεται ο καθένας. Άλλοι είναι της ανανεωτικής ή ριζοσπαστικής Αριστεράς, άλλοι είναι Κομμουνιστές, άλλοι (όπως ο γράφων) είναι φιλελεύθεροι, άλλοι είναι σοσιαλδημοκράτες. Η πολιτική αφετηρία δεν έχει τόση σημασία, είναι άλλωστε δεδομένο πως θα προκύψουν πολλές διαφωνίες στην πορεία. Βασικές αρχές, όμως, για την λειτουργία της χώρας θα πρέπει να βρεθούν και μάλιστα να είναι και προιόν της μεγαλύτερης δυνατής συναίνεσης.

Πολλοί πολιτικοί ταγοί υπόσχονται την Νέα Μεταπολίτευση. Είτε είναι από τον χώρο της Δεξιάς είτε της Αριστεράς, εγώ δεν τους πιστεύω. Κακόπιστος δεν είμαι, αλλά δεν πιστεύω στην ανανεώση με παλιό υλικό. Αυτοί που δημιούργησαν το σπάταλο, πελατειακό κράτος και αυτοί που δούλεψαν από το πεζοδρόμιο και κόλλησαν ένσημα από τις φωνασκίες και τα μπλόκα μας είναι άχρηστοι, διότι εκπροσωπούν μια αναχρονιστική νοοτροπία, η οποία δεν θα επιτρέψει την ουσιαστική άνοδο.

Επίσης, να μου επιτρέψετε την εκτίμηση πως τα υπάρχοντα κόμματα δεν έχουν πολύ μέλλον. Είναι, ίσως, η περίοδος που διανύσαμε μια από τις πιο σταθερές στην ελληνική ιστορία. Δεν εξηγείται αλλιώς η παρουσία κάποιων κομμάτων στο πολιτικό στερέωμα επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Ο ιστορικός τους κύκλος, όμως, έχει κλείσει ή θα κλείσει στο άμεσο μέλλον, γιατί ακριβώς δεν έχουν ανανεωθεί και πλέον έχουν στήριξη εν είδει ανοχής κατά βάση. Θα προκύψουν νέοι πολιτικοί σχηματισμοί, ένθεν κακείθεν, αλλά ένα θα πρέπει να είναι σαφές: το κομματικό νταβαντζιλίκι και το παραγοντιλίκι ορισμένων τελείωσε! Όταν ο Κώστας Καραμανλής μιλούσε για τους νταβαντζήδες είχε απόλυτο δίκιο. Το ζήτημα είναι πως δεν έκανε τίποτα για να τους αντιμετωπίσει, έμεινε στα λόγια, οπότε με τον ίδιο τρόπο μπορώ και εγώ να δηλώσω Παναθηναικός και ας δεν χάνω αγώνα του Ολυμπιακού.

Ακούω φίλους μου να μιλούν για ψεύτες, κλέφτες και απατεώνες και να γενικεύουν. Υπάρχει αυτή η κατηγορία που λένε, αλλά δεν είναι όλοι έτσι. Να το καταλάβουμε αυτό επιτέλους στην Ελλάδα, γιατί αυτή η γενίκευση και οι ταμπέλες που βάζουμε συλλήβδην σε ανθρώπους, μας εξωθούν στο περιθώριο. Δεν έχουμε το περιθώριο πάλι να "σκοτωθούμε" μεταξύ μας.

Η νέα γενιά η δική μου γενιά, έρχεται σταδιακά στο προσκήνιο. Θα κάνει λάθη, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Το ζήτημα είναι να μην κάνει τα ίδια λάθη, τα οποία πολλάκις έχουν καταγγελθεί. Εγώ έχω πίστη στους νέους ανθρώπους, φοβάμαι λιγότερο όταν ξέρω πως άνθρωποι συγκροτημένοι, με ιδέες και επίγνωση της κατάστασης θα αναλάβουν. Dum spiro spero, όσο ζω ελπίζω, επί το λατινικότερον.

Οι νέοι άνθρωποι έχουν ένα στοίχημα να κερδίσουν. Επιτρέψτε μου την παρρησία: θα το κερδίσουμε το στοίχημα! Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική.

8 σχόλια:

  1. ΑΥΤΟΣ ΕΙΣΑΙ!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΝΕΟΣ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ασφαλώς και θα κερδίσουμε το στοίχημα! Εμείς καθορίζουμε το μέλλον μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι και τόσο αισιόδοξη, με τόσα που βλέπω γύρω μας: ανεργία, χαμηλοί μισθοί, κατήφεια παντού! Πρέπει να ομολογήσω όμως ότι η αισιοδοξία σου είναι αναζωογονητική!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μεγάλε! Ετσι είναι! Δεν μας σταματάει τίποτε!! και κανένας!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. H φωτό που έβαλες, τα λέει όλα!! Η ισχύ εν τη ενώσει!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλιά σας: ένα είναι δεδομένο: οι συνθήκες δεν είναι καθόλου εύκολες, σωστά το περιγράφει η Vasia M. Οι συνθήκες, όμως, δεν αυτοκαθορίζονται. Εμείς τις καθοριζουμε και αν παγιώσουμε μια άλλη νοοτροπία από αυτή που μας κατέστρεψε, εγώ βλέπω ελπίδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή