Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

Προσωπείο

Του Γιώργου Ευγενίδη

Όλη η Ελλάδα ασχολείται αυτή την εποχή με την Ύδρα και τη περίτπωση φοροδιαφυγής μετά προπηλκισμού μελών του ΣΔΟΕ. Δεν αισθάνομαι πως θα προσθέσω κάτι στον δημόσιο διάλογο αν επαναλάβω πως η φοροδιαφυγή πρέπει να παταχθεί γιατί είναι ίδιον του ελληνικού προβλήματος. Είναι σαφές πως η φοροδιαφυγή είναι βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας και ο περιορισμός θα έπρεπε να είναι σε πρώτο πλάνο, όσο δύσκολος και αν φαντάζει. Να μου επιτρέψετε, λοιπόν, να ασχοληθώ με ένα διαφορετικό θέμα σήμερα. Έχω ξαναγράψει για τον κανιβαλισμό του τύπου, με φωτεινές εξαιρέσεις, στο άρθρο μου "Το παραμύθι του Τύπου χρειάζεται δράκο" και θα επιμένω να γράφω, γιατί η ιστορία έχει καταντήσει κουραστική. Συγκεκριμένες εφημερίδες και περιοδικά συνεχίζουν το ίδιο εμετικό τροπάριο, εκμεταλλευόμενα τον ανθρώπινο πόνο. Σε αυτές τις εφημερίδες συγκαταλέγω χωρίς ενδοιασμούς την εφημερίδα Πρώτο Θέμα, για την οποία δεν προτίθεμαι να ξαναδώσω ούτε ευρώ, ακόμα και το καλοκαίρι, οπότε και η θεματολογία της είναι επίκαιρη όσο τίποτε άλλο.
Στο χτεσινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας φιλοξενείται για χιλιοστή φορά η χαροκαμμένη μάνα της Πάρου, ενώ το δημοσίευμα με την υπογραφή της δημοσιογράφου Παναγιώτας Καρλατήρα δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από κάποιο σενάριο της Λάμψης. Έχω δε την εντύπωση πως μάλλον ο Νίκος Φώσκολος θα μπορούσε να πάρει ιδέες από την δημοσιογράφο της εφημερίδας. Παραθέτω το εμετικό και απολύτως χαρακτηριστικό απόσπασμα: "Η Μυρτώ είναι παρουσα κάθε λεπτό στο μικρό σαλονακι έξω από την ΜΕΘ του Αττικόν, πρωταγωνιστεί στις ιστορίες και τις αφηγήσεις των οικείων της, μοιράζεται μαζί τους την καθημερινότητά τους, γεγονότα, αστεία σχέδια"  

Δεν μπορώ να αντιληφθώ το όφελος για την οικογένεια της περαιτέρω δημοσιοποίησης της ιστορίας. Το είχα θίξει και κάποιοι είπαν πως είμαι κυνικός και δεν καταλαβαίνω τον πόνο μιας μάνας. Χωρίς αμφιβολία, δεν είμαι στην θέση της και δεν μπορώ να αντιληφθώ την αγωνία και τον πόνο της. Με τον τρόπο μου συμπάσχω μαζί της και θα χαρώ να μάθω πως το κοριτσάκι θα κερδίσει την μάχη της ζωής και πως ο Πακιστανός δράστης θα τιμωρηθεί παραδειγματικά. Αλλά και πάλι δεν μπορώ να καταλάβω πως μια γυναίκα που πονά τόσο πολύ μπορεί να δίνει διαρκώς συνεντεύξεις στην σκανδαλοθηρική αυτή εφημερίδα. Δεν σέβεται ούτε τον εαυτό της ούτε το παιδί της; Πάει να χτίσει προφίλ πάνω στο παιδί της που χαροπαλεύει στην ΜΕΘ; Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως η εφημερίδα αυτή κυνηγά την αναγνωσιμότητα, αλλά η μάνα της 15χρονης πώς δίνει το δικαίωμα στους δημοσιογράφους να αναφέρονται στο κοριτσάκι της με το μικρό του όνομα; Πώς δέχεται να γίνεται η αποκατάστασή της βορά στο λάγνο κοινό του Πρώτου Θέματος και του κάθε Θέματος;

Αυτά τα ερωτήματα είναι σκληρά και ίσως κυνικά, δεν υπάρχει αμφιβολία. Αλλά ο τρόπος που αυτοπροβάλλεται η κυρία Μαίρη Κοτρώτσου είναι εξίσου σκληρος και υπολογιστικός. Δεν θα τολμούσα αν είχα παιδιά να δίνω συνεντεύξεις κάθε Κυριακή και να διαλαλώ πόσο πονεμένος είμαι. Είχε νόημα όταν ο δολοφόνος δεν είχε βρεθεί για να ενταθεί η κινητοποίηση των αρχών και των κατοίκων. Θυμάμαι την περίπτωση της μητέρας του Άλεξ από την Βέροια, η οποία παρακαλούσε να βρεθεί κάποιο στοιχείο, σε σημείο να γίνεται ενοχλητική. Ίσως και να υπερέβαλλε,αλλά δεν έχανε την αξιοπρέπειά της. Τώρα η μητέρα της 15χρονης, της οποίας το όνομα αρνούμαι να αναφέρω γιατί δεν την γνωρίζω, περιφέρεται στις εφημερίδες και μας κοινοποιεί τον πόνο της. Αν έχετε αξιοπρέπεια κυρία μου, σας παρακαλώ σταματήστε να κάνετε τον πόνο σας κοινό τόπο.

150000 αναγνώστες μεσοσταθμικά διαβάζουν κάθε Κυριακή το Θέμα και πιθανότατα παρακολουθούν την εξέλιξη της ιστορίας. Συμπάσχω με το κοριτσάκι και θέλω να ξεπεράσει την δύσκολη περιπέτεια, στην οποία έχει περιέλθει χωρίς την θέλησή της. Αλλά η υποκρισία, ο δημόσιος πόνος, ο οδυρμός από τις σελίδες του Θέματος της μάνας της κοπέλας μου προκαλεί αηδία. Εγώ δεν ξαναδίνω ούτε ενα ευρώ για μια εφημερίδα που σπεύδει να εκμεταλλευθεί τον ανθρώπινο πόνο και βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε μια μάνα, η οποία ίσως να πάσχει από μιντιολαγνεία. Δεν με νοιάζει. Δεν δέχομαι να νομιμοποιώ την ακούσια έκθεση της κοπέλας στις διαθέσεις του αναγνωστικού κοινού. Αν δεν μπορεί να το καταλάβει η μάνα της 15χρονης, δεν μπορώ να κανω κάτι για να της το διασαφηνίσω. Μπορώ μόνο να μποικοτάρω σε προσωπικό επίπεδο το εμπόριο του πόνου με την συγκατάθεση της οικογένειας της μικρής.

Η ευχή μου είναι να γίνει η κοπελίτσα καλά και να μην αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα στην υγεία της. Αν μου επιτρέπεται και μια δεύτερη ευχή, αυτή θα ήταν να μην ξαναδώ σε σελίδες εφημερίδας την κυρία Μαίρη Κοτρώτσου, την τραγική μητέρα. Ελπίζω το ριάλιτι δράματος στο οποίο πρωταγωνιστεί με την πλήρη συγκατάθεσή της να πλησιάζει το τέλος του.

Ο Τύπος και οι συνένοχοί του καμώνονται τους ευαίσθητους, τους αυθόρμητους, τους νομιμόφρονες και τα λοιπά νόστιμα. Ευτυχώς ή δυστυχώς, έχει καταστεί σαφές πως η ιστορία τους πάσχει από άποψης αυθορμητισμού. Ο αγώνας τους είναι τόσο εκνευριστικά επιτηδευμένος, που προκαλεί θυμηδία και αηδία.

Φίλες και Φίλοι, οι μάσκες έπεσαν. Το προσωπείο κατέρρευσε...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου