Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

Όταν η ποίηση συναντά τον πολιτικό σουρεαλισμό

Του Γιώργου Ευγενίδη

Κι ύστερα από ολονύκτιο οργασμό χωρίς σώμα επέστρεφε με μια υγρασία
ανάμεσα στα σκέλη του
Ένα ποίημα
Ένας οργασμός που εκτοξεύεται με δυο σταγόνες και εκατό λέξεις
 Τάσος Κουράκης, Ιερωτικόν, Ιανός 2009

Α, η ποίηση! Πάντα μου άρεσε ο τρόπος που οι ποιητές κατάφερναν να νοηματοδοτήσουν τις σκέψεις τους με έναν τόσο λυρικό τρόπο, πάντα θαύμαζα την ικανότητα της σκέψης τους να περιπλανιέται σε μονοπάτια άγνωστα για τους κοινούς θνητούς. Οι ποιητές έχουν μια γοητεία, έναν τρόπο σκέψης που σε έλκει σαν μαγνήτης ή σε απωθεί αντιστοίχως. Είναι ίσως η διαστροφή τους, με την καλή ή την κακή έννοια, που τους κάνει γοητευτικούς ή αντιπαθητικούς. Περί ορέξεως. Πρόσφατα, λοιπόν, ανακάλυψα πως ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α'Θεσσαλονίκης, κος. Τάσος Κουράκης, έχει και ποιητική φλέβα. Προφανώς, την φλέβα την είχε πρωτού εγώ την ανακαλύψω, αλλά και πάλι η χρονική σειρά ίσως να μην παίζει και κανέναν ρόλο. Επί της ουσίας είναι πάντα το ζήτημα και να μου επιτρέψετε κατά τη διάρκεια του σημειώματός μου αυτού να σας μυώ στους στίχους του καλλιτέχνη.


  Ένα καλοκαίρι ξοδεύτηκε στην
καρδιά της
Τα υπόλοιπα σαράντα θρέψανε τις
μνήμες με
αλάτι, σπέρμα και φως
Πόσο ακριβός ο χρόνος στο
χρηματιστήριο της ζωής ;
Ίσως , ένα προς σαράντα
Ίσως, και χωρίς τιμή 
 Χωρίς Τιμή, Η λίμνη Βικτορία, Παρατηρητής 1998
Φρονώ πως τέτοιοι άνθρωποι χαραμίζονται στην πολιτική. Αυτό το λέω απολύτως σοβαρά και κόντρα στο σκωπτικό ύφος του υπολοίπου κειμένου. Οι άνθρωποι αυτοί, οι ποιητές, έχουν έναν τρόπο σκέψης σχεδόν άναρχο, τον οποίον μόνο αυτοί ξέρουν να βάζουν σε τάξη. Η πολιτική, όμως, χρειάζεται ορθολογισμό, χρειάζεται εν πολλοίς κρύο αίμα και καμιά φορά σοβαρότητα, την οποία οι ποιητές, εκ φύσεως, δεν μπορούν να ευαγγελιστούν 24 ώρες την μέρα. Έτσι λοιπόν, ο Τάσος Κουράκης μάλλον κακώς είναι στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Αλλά ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω την απόφαση του ελληνικού λαού, των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στην συμπρωτεύουσα, να τον στείλουν να τους εκπροσωπήσει στη Βουλή;

Ίσως αυτός ο άνθρωπος, αυτό το ανήσυχο πνεύμα, να είχε θέση πχ στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, αλλά μέχρι εκεί. Διότι από ένα σημείο και μετά το όλο πράγμα χάνει την γοητεία του και καταντά γελοιότητα. Δεν επρόκειτο να ασχοληθώ με τον κο.Κουράκη επουδενί. Αφενός γιατί είμαι μικρός για να συγκριθώ μαζί του ως προς την επάρκεια του λόγου και την δυνατότητα έκφρασης των σκέψεων, αφετέρου γιατί ποτέ δεν πίστευα πως αυτός ο άνθρωπος θα είχε ολοκληρωμένη άποψη επί της διαδικασίας επαναδιαπραγμάτευσης. Και να είχε βέβαια, μπορεί και να την κρατούσε για τον εαυτό του, εν είδει μυστικού. Να, όμως, που ο ποιητής μας με διαψεύδει και κάνει την ακόλουθη δήλωση: «εμείς έτσι και βγούμε κυβέρνηση θα πάμε να τους πούμε ''κοιτάξτε να δείτε, το πράγμα δε βγαίνει, δε μπορούμε να πληρώσουμε, ζητάμε διαγραφή ενός πολύ μεγάλου μέρους του χρέους και ζητάμε άλλους όρους για τα υπόλοιπα, κι άμα θέλετε. Αν δε θέλετε, δεν θα πάρετε φράγκο''.»
Ομολογώ πως αυτή η Κουράκειος λογική με ξεπερνά κατά πολύ. Ας δούμε την κατάσταση ακροθιγώς και χωρίς πολλή ανάλυση. Είμαστε η Ελλάδα, μας προτάθηκε, έστω βιαστικά, ένα σχέδιο δανειοδότησης με επίπονες αλλαγές, πήραμε οφέλη και προστασία, εφαρμόσαμε μόνο τις περικοπές, γιατί αυτό ήταν το πολιτικά εφικτό, δεν κάναμε τίποτα άλλο από όσα προέβλεπε το Μνημόνιο (αποκρατικοποιήσεις, μεταρρυθμίσεις στην δομή του κράτους, πάταξη φοροδιαφυγής κλπ) και αν γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πάει, θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι και θα πει "ή μου αλλάζετε τους όρους ή δεν σας πληρώνω". Ε,λοιπόν, αγαπητοί μου, εμένα αυτή η λογική με βγάζει από τα ρούχα μου. Αυτή η θρασύδειλη και εν πολλοίς εκβιαστική λογική δεν χρησιμοποιείται ούτε από δανειολήπτη.(όταν μιλάμε για ένα απλό στεγαστικό δάνειο). Και επίσης, ο κος. Κουράκης δήλωσε πως ο κος. Λαφαζάνης ίσως να έχει και δίκιο, ότι δηλαδή η χρεοκοπία δεν είναι ταμπού.

Δεν πρόκειται να μπω στην ουσία των δηλώσεων του ποιητή μας, καθώς δεν υπάρχει καμία ουσία σε αυτές. Να τα ξεκαθαρίσουμε για να μην υπάρχουν παρερμηνείες: Η διαπραγμάτευση είναι πολιτική διαδικασία και δεν γίνεται εν μία νυκτί. Επίσης, η χρεοκοπία θα έπρεπε να είναι ταμπού, θα έπρεπε να μην είναι καν στην ατζέντα, αλλά κάποιοι σκοπίμως την επαναφέρουν. Είναι πολιτική αφέλεια, καιροσκοπισμός ή κάτι άλλο; Εν πάσει περιπτώσει, οι δηλώσεις του Τάσου Κουράκη καταδεικνυουν τον διττό πολιτκό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ για να ψαρεύει αφενός στην Άκρα Αριστερά, αφετέρου στην Κεντροαριστερά και τους λοιπούς αντιμνημονιακούς. Δηλαδή, μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Αλλά αυτή δεν μπορεί να είναι συγκροτημένη πολιτική άποψη και τακτική. Κάποια στιγμή αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να διαλέξουν ποια είναι η στρατηγική τους και ποια είναι η κοινή, συλλογική τους θέση. Διότι, ακούγονται και πλέον όχι μόνο εν Ελλάδι. Δεν νοείται η Αξιωματική Αντιπολίτευση να μην μπορεί να αποβάλει τα χαρακτηριστικά γκρουπούσκουλου που είχε στο παρελθόν και μάλλον διατηρεί ακόμη.

Επειδή γράφοντας αυτές τις γραμμές συγχύζομαι, ενθυμούμενος την λογική του ΣΥΡΙΖΑ που είναι πλέον άκρως επικίνδυνη, επιστρέφω στην ποίηση για να γαληνέψω την ταραγμένη μου ψυχή. Κατά πως φαίνεται, η ποίηση είναι λιμάνι και ησυχαστήριο. Αντί επιλόγου, θα σας παραθέσω ένα ακόμα ποίημα του Τάσου Κουράκη για να αφεθείτε και εσείς στην γοητεία της δημιουργίας του.

Της ζήτησε να κλάψει
(ή έστω να λυπηθεί )
για τον επικείμενο θάνατό του
Αρνήθηκε. Ήτανε, λέει, θέατρο
Προτίμησε να φορέσει άλλο ρούχο
απ΄το βεστιάριο της ζωής
Θεατές και θεατρίνοι
ρόλοι και εναλλαγή
η ουσία της ζωής

Της ζήτησε να ταΐσει το μικρό του
πάνινο αρκουδάκι
Αρνήθηκε να γίνει η μάνα η αρκουδίνα
Προτιμούσε να γίνεται η αθώα παιδούλα,
                                       η δυναμική executive,
                                                         η πουτάνα σύζυγος
Θεατές και θεατρίνοι
ρόλοι και εναλλαγή
η ουσία της ζωής
That's life, Ιχνηλατώντας το παρόν, Παρατηρητής 1995

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου