Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Υποχώρηση Μπροστά Στα Πανεπιστημιακά Συμφέροντα


Του Νάσου Αμπουέλ

Σκεφτείτε για λίγο τις προηγμένες χώρες, που χαρακτηρίζονται από ισχυρές οικονομίες, σταθερούς θεσμούς, καινοτομία και κοινωνική συνοχή: ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, κ.α.  Κοινός παρανομαστής όλων είναι το άρτια οργανωμένο και λειτουργικό εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο φωτίζει τη παιδεία και την εκμάθηση ως σκοπό του και όχι βέβαια τα προνόμια κατεστημένων. 

Ο κ. Λοβέρδος είχε δίκιο στη χθεσινή του τοποθέτηση στη Βουλή όταν έψεξε τον Υπουργό Παιδείας για «ευκαμψία» στα Πανεπιστημιακά συντεχνιακά συμφέροντα.  Με το νέο νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ, η κυβέρνηση ουσιαστικά ενδίδει στους εκβιασμούς και στις πιέσεις εσωτερικών φορέων των ΑΕΙ, οι οποίοι είχαν απειλήσει ότι θα κλείσουν τα Πανεπιστήμια αν δε γινόταν τροποποίηση στον νόμο Διαμαντοπούλου, ο οποίος επιχειρούσε έναν εκσυγχρονισμό ο οποίος έπρεπε να έχει γίνει πριν από 20 χρόνια. 

Για άλλη μια φορά, τα ΑΕΙ αποδεικνύονται κλειστό κύκλωμα προνομιούχων, οι οποίοι με λογική προυχόντων της εκπαίδευσης, αρνούνται κάθε τομή στο σύστημά τους.  Πως αλλιώς μπορούν να περιγραφούν εκείνοι εντός των ΑΕΙ που διαφωνούν με την εξωτερική αξιολόγηση από ξένους πανεπιστημιακούς, όπως γίνεται σε όλες τις Δυτικές χώρες; Μάλλον υπάρχουν αρκετοί που φοβούνται μη κριθούν ανεπαρκείς και για αυτόν τον λόγο τρέμουν τη κάθε υπόνοια αντικειμενικού ελέγχου του έργου τους. 


Δυστυχώς, τα ΑΕΙ μας, τα οποία δέχονται ταλαντούχος, ικανούς και φιλόδοξους σπουδαστές, δυναστεύονται από παράλογες και αντιδραστικές νοοτροπίες τύπου, «Η εκπαίδευση δε πρέπει να σχετίζεται με την αγορά εργασίας» και άλλες τέτοιες αφέλειες, που προκαλούν γέλωτα αρχικώς, και στη συνέχεια απορία σε κάθε νοήμων Έλληνα.  Πως γίνεται να είμαστε η μοναδική χώρα του Δυτικού κόσμου που δεν επιθυμεί τη σύνδεση της εκπαίδευσης με τις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας και της οικονομίας και που απορρίπτει κάθε πρόταση για συνεργασία επιχειρηματικού κόσμου και Πανεπιστημίου;  Πως θα καταπολεμηθεί η ανεργία αν δε καταρτίζουμε φοιτητές με την απαραίτητη τεχνογνωσία για να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες της αγοράς εργασίας;

Πολλοί αναρωτιούνται πως η πλειοψηφία των Ελλήνων φοιτητών που φοιτούν σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού διαπρέπουν και συχνά ξεπερνούν κάθε προσδοκία.  Θεωρώ ότι η απάντηση είναι απλή: Στο εξωτερικό βρίσκουν ένα γόνιμο περιβάλλον, απελευθερωμένο από κομματικά στεγανά εντός του εκπαιδευτικού ιδρύματος, όπου η αξία τους εκτιμάται και τους δίνονται ευκαιρίες. 

Προσωπικά θεωρώ μεγάλο πρόβλημα τη πολιτικοποίηση των Πανεπιστήμιων, μέσω της ύπαρξης πολιτικών νεολαίων.  Δε καταλαβαίνω γιατί πρέπει να υπάρχει εντός του Πανεπιστημίου πολιτική δραστηριότητα! Σκοπός του Πανεπιστημίου είναι η εκπαίδευση και η μόρφωση, όχι η πολιτική κατήχηση.  Αν ένας φοιτητής επιθυμεί να ανήκει σε ένα πολιτικό σχηματισμό, έχει το δικαίωμα να γίνει μέλος του κόμματος της αρεσκείας του και να συμμετάσχει στις δραστηριότητές του.  Το Πανεπιστήμιο ως εθνικό, δημόσιο, εκπαιδευτικό ίδρυμα οφείλει να είναι υπεράνω κομματικών και πολιτικών επιρροών. 

Πέραν όμως από τα δομικά προβλήματα υπάρχουν και άλλα ενδογενή ζητήματα.  Για παράδειγμα, στη χώρα μας ανεχόμαστε ακόμα τους «αιώνιους φοιτητές» ως φυσιολογικό φαινόμενο, την ίδια στιγμή που σχεδόν σε καμία χώρα της Ευρώπης δε μπορεί να παραμείνει φοιτητής σε κρατικό Πανεπιστήμιο αν δεν ανταποκρίνεται κάθε χρόνο στις υποχρεώσεις του.  Το σχέδιο «τιμωρίας» των αιώνιων φοιτητών με την επιβολή διδάκτρων 200 και 300 ευρώ τον χρόνο που προωθεί η κυβέρνηση δεν αποτελεί λύση.  Γιατί να μην εξαφανίσουμε πλήρως το φαινόμενο αυτό, για να αποδεσμευτούν θέσεις για νέους φοιτητές ή για να υποχρεώσουμε τους «αιώνιους φοιτητές» να αφοσιωθούν επιτέλους στα μαθήματά τους;

Όμως κάθε μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία προσκρούει πάνω σε πολιτικοποιημένα συμφέροντα εντός του Πανεπιστημίου, τα οποία έχουν εκθρέψει το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, με το ΠΑΣΟΚ να έχει σαφέστατα μεγαλύτερη συμβολή.  Τα ΑΕΙ έχουν εξελιχθεί σε συντεχνία, πιο ισχυρή ίσως και από αυτήν του κ. Φωτόπουλου στη ΔΕΗ.  Η «ανίερη» συμμαχία καθηγητών, πρυτάνεων και φοιτητών χτίζει αναχώματα στο υπέδαφος που εμποδίζουν κάθε μεταρρύθμιση.  Με απειλές για κλείσιμο των ΑΕΙ και πορείες στο κέντρο της Αθήνας, η ανομία θεσμοθετείται, επιτρέποντας στις διοικήσεις των ΑΕΙ όχι μόνο να μην εφαρμόζουν τους ψηφισμένους νόμους του Κοινοβουλίου αλλά και να εκβιάζουν κυβερνήσεις.  

Η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο που ψήφισε χθες έκανε τη πρώτη της υποχώρηση μπροστά στα βαθιά ριζωμένα συμφέροντα του παρελθόντος.  Ίσως ο Πρωθυπουργός να σκέφτηκε ότι αυτή τη στιγμή προέχουν άλλα φλέγοντα ζητήματα στην οικονομία, άρα δεν ήταν σε θέση αυτή τη στιγμή να ανοίξει και μέτωπο με τα ΑΕΙ, ούτε μπορούσε να διακινδυνεύσει το κλείσιμο των Πανεπιστημίων.  

Στον βωμό του οικονομικού έργου που πρέπει να επιτελέσει η κυβέρνηση με τις αποκρατικοποιήσεις, τα μέτρα λιτότητας και την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων, θυσιάστηκε άλλη μια ευκαιρία για να απαλλοτριώσουμε τα νοσηρά στοιχεία που υποβαθμίζουν τα Πανεπιστήμιά μας. Όμως ας μη λησμονούμε ότι έθνος χωρίς παιδεία υψηλού επιπέδου δε μπορεί να ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία, ούτε να διακρίνει στον ορίζοντα προοπτικές εξέλιξης και προόδου.  Ας μη ξεχνάμε εξ άλλου και το σοφό απόφθεγμα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη: "Η αμορφωσιά είναι δεύτερη σκλαβιά." 

2 σχόλια:

  1. ΡΑΝΙΑ (σ.σ. τσαντισμένη!)2 Αυγούστου 2012 - 10:55 μ.μ.

    Τα τελευταία 25 χρόνια, κάθε 2-3 χρόνια, ψηφίζεται και ένας νέος Νόμος για τα ΑΕΙ. Ο μισός είναι καινοτόμος και ο μισός προϊόν συμβιβασμού! Και βεβαίως αποτυχαίνει, προς όφελος των συμφερόντων, που ζουν παρασιτικά από την Παιδεία δηλ. της παραπαιδείας (που μόνο, κατ΄όνομα, είναι παραπαιδεία!) και τα οποία (συμφέροντα) διαπλέκονται ακόμα και με το καθηγητικό κατεστημένο των ΑΕΙ! Αλήθεια, σε ποια χώρα του κόσμου για να μπεις στο Πανεπιστήμιο, πρέπει να κάνεις τουλάχιστον 3 χρόνια φροντιστήριο, ξοδεύοντας μια περιουσία;; Το κακό ξεκινάει από εδώ! Αν δεν υπήρχε παραπαιδεία, αν τα πανεπιστήμια λειτουργούσαν σωστά (π.χ. το θέμα της ιδιοκτησίας τους ή της χρηματοδότησής τους είναι κομβικό. Να υπάρχουν και ιδιωτικά πανεπιστήμια, γιατί όχι;;;), αν συνδέονταν με την αγορά, άμεσα κι όχι έμμεσα (δηλ. μέσω των πολιτικών κομμάτων), αν τα μαθήματα ήταν λίγα, περιεκτικά, σύγχρονα και χρήσιμα, αν οι καθηγητές ήταν καθηγητές κι όχι Σοφοί, οι φοιτητές δεν θα είχαν συμφέρον να πίνουν όλη τη μέρα καφέ απέναντι, αλλά να παρακολουθούν τα μαθήματα, για να μάθουν και να συναγωνιστούν, με άμιλλα. Το άσυλο, μας πήρε σχεδόν 40 χρόνια, για να το αγγίξουμε! Την παραπαιδεία δεν θα την αγγίξουμε, ποτέ?? Με την ανεργία στους νέους στο 50%, δεν θα λάβουμε κανένα μέτρο πραγματικής σύνδεσης του Πανεπιστημίου με την Αγορά;; Θα αφήσουμε τελικά το σύστημα να βολεύεται αδρανοποιώντας το φοιτητόκοσμο, κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ρίχνοντάς τον στις ζεστές αγκαλιές των κομμάτων;; Τι πρέπει να γίνει για να συνειδητοποιήσει η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, το κράτος, εμείς κλπ, ότι πρέπει επιτέλους να λειτουργήσουμε με βάση την κοινή λογική;; ΔΕΝ καταλ(λ)αβαίνω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. E, ρε δεν θα μπω στο Πανεπιστήμιο;;;; Θα φτιάξω μια καινούργια νεολαία, άλλη και θα τα αλλάξω ΟΛΑ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή