Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Το τάνγκο της επαναδιαπραγμάτευσης

Του Γιώργου Ευγενίδη

Η επαναδιαπράγματευση, όπως  ακριβώς και το τάνγκο, θέλει δύο. Όπως δεν μπορεί να χορέψει κανείς μόνος του, χωρίς να θεωρηθεί περίγελος, έτσι ακριβώς δεν μπορεί να επαναδιαπραγματευτεί κάτι κάποιος, χωρίς να υπάρχει η συναίνεση του συνομιλητή. Τότε διολισθαίνουμε στις μονομερείς ενέργειες που κατήγγελαν σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ. Έτσι λοιπόν, δεν γίνεται όλοι να ελπίζουν στην καλή διάθεση της Ευρώπης και του ΔΝΤ να αλλάξει η συνταγή, χωρίς να έχουν προηγηθεί και κινήσεις καλής θέλησης από την Ελλάδα, οι οποίες θα θεωρηθούν προπομπός διαφοροποιήσεων.


Αν κανείς πιστέψει πως η επαναδιαπραγμάτευση είναι πανάκεια για όλα τα ελληνικά προβλήματα, τότε είναι άξιος της μοίρας του και επιλέγει να αυτοπαγιδεύεται σε μια χίμαιρα, φυσικά χωρίς αντίκρυσμα. Δεν θα λύσει η επαναδιαπραγμάτευση την πελατειακή λογική. Δεν θα σημάνει το τέλος του σπάταλου κράτους η επαναδιαπραγμάτευση. Δεν θα σταματήσουν η διαφθορά, η σπατάλη, ο άναρχος κρατισμός, οι στρεβλώσεις της ελληνικής παραγωγής, οι στρεβλώσεις της ελληνικής κοινωνίας, η εσφαλμένη μας νοοτροπία από μια επαναδιαπραγμάτευση. Δεν έχουμε καταλάβει πως αυτή είναι το ήσσον. Το μεγάλο στοίχημα είναι να αλλάξουμε την δομή του ελληνικού κράτους, δηλαδή ημών των ιδίων, μέσα από μια αλλαγή της φαύλης λογικής που διακατέχει πολλούς από εμάς. Το στοίχημα δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά έχουμε την υποχρέωση να πετύχουμε. Αν το χάσουμε ΚΑΙ αυτό, τότε πραγματικά είμαστε άξιοι συγχαρητηρίων.

Πώς γίνεται να επαναδιαπραγματευτείς κάτι που δεν έχεις εφαρμόσει; Αναρωτιέμαι, γιατί η συνταγή δουλεύει σε άλλες χώρες; Γιατί στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία εφαρμόζεται, όχι παράγοντας θαύματα και μπλε ελέφαντες, αλλά αλλάζοντας την στρέβλωση εκείνη που προξένησε την κρίση τους; Θα μου πείτε, είναι διαφορετική η κρίση της κάθε χώρας. Σύμφωνοι, αλλά στην δική μας κρίση, οι κυβερνήσεις δεν ήρθαν αντιμέτωπες με το πραγματικό πρόβλημα και επέλεξαν την στείρα λογική των οριζόντιων περικοπών. Αν τολμούσαν να τα βάλουν και με το αντιπαραγωγικό δημόσιο, αν χτυπούσαν την πελατειακή λογική που τους κρατούσε τόσα χρόνια στην εξουσία, τότε ίσως τα πράγματα και τα αποτελέσματα να ήταν αλλιώς.

Οι στόχοι του προγράμματος δεν μπορούν να είναι διαπραγματεύσιμοι. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια να μην μειωθούν τα ελλείμματα, να μην υπάρξει ανάπτυξη, να μην αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας (η οποία έχει αποκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό σύμφωνα με την επίσημη κατάταξη χωρών), να μην υπάρξει μείωση του σπάταλου κράτους, να μην αλλάξουν εκείνες οι δομές, οι οποίες αποτέλεσαν τη γεννεσιουργό αιτία της κρίσης. Αυτό που μπορεί να είναι αντικείμενο συζήτησης είναι ο τρόπος εφαρμογής των συμφωνηθέντων. Πρέπει να μπει ένα κοινωνικό ανάχωμα, ιδίως γι'αυτούς που πλέον έχουν φτάσει στα όρια της αντοχής τους, αλλά η αλήθεια είναι πολύ σκληρή και ωμή. Δεν υπάρχει η ουτοπία της μη λύσης, της κατάργησης, της καταγγελίας του Προγράμματος. Καμία απολύτως!

Στην Ευρωπη δεν υπάρχει ιδιαίτερα θετικό κλίμα αναπροσαρμογής των συμφωνηθέντων, δεδομένου πως η εφαρμογή έχει παγώσει εδώ και πολλούς μήνες, από τον Μάρτιο κιόλας. Τα αποτελέσματα φαίνονται στα νούμερα, αλλά κυρίως στην ανθρώπινη εξαθλίωση. Ποιος μπορεί να ξεχάσει άραγε την παύση πίστωσης των φαρμακοποιών, ποιος μπορεί να ξεχάσει την αθλιότητα με τα φάρμακα των καρκινοπαθών; Αλλά στην Γερμανία ειδικά, στο βασικό κέντρο λήψης αποφάσεων, το κλίμα δεν είναι ευνοικό. Διότι στην γερμανική κοινή γνώμη, η Ελλάδα εμφανίζεται ως ένα χρεοκοπημένο κράτος που απομιζά τους κόπους του Γερμανού φορολογούμενου. Η αλήθεια δεν είναι απολύτως αυτή, αλλά αυτό που λέγεται δεν είναι και απολύτως εσφαλμένο. Το σημαντικό είναι, όμως,πως οι Γερμανοί δεν παρέχουν πολιτική νομιμοποίηση για χαλάρωση των μέτρων, καθώς αντιβαίνει στην νοοτροπία τους. Και ας μην ξεχνάμε πως έρχονται εκλογές για την Καγκελαρία το 2013, οπότε η λαική νομιμοποίηση είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη.

Όσοι τώρα ελπίζουν στις σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, ας ακούσουν το γαλλικό και το γερμανικό σοσιαλιστικό κόμμα. Δεν είναι τόσο άτεγκτοι όσο η κα. Μέρκελ, αλλά και πάλι δεν συμφωνούν με την πλήρη αθέτηση των υποχρεώσεων. Το είχε πει και ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, πρόεδρος της ΚΟ του γερμανικού SPD στον Αλέξη Τσίπρα, αλλά αυτός επέλεξε να κωφεύσει, προς τέρψη του εγχώριου κοινού του. Ήξερε πολύ καλά πως οι Ευρωπαίοι δεν θα τον περίμεναν με ανοιχτές αγκάλες να δεχτούν κάθε του αιτίαση.

Η πανάκεια της επαναδιαπραγμάτευσης είναι στρεβλή κατά βάση και ξεχναμε πως δεν γίνεται μονομερώς. Ναι, κάποια μέτρα πρέπει να αλλάξουν, διότι επιτείνουν την ανθρωπιστική κρίση, αλλά από την άλλη δεν υπάρχει η πολυτέλεια της πλήρους αθέτησης. Ας το δεχτούμε, η Ελλάδα δεν εφήρμοσε ΠΟΤΕ, μόνο έκοψε επί δικαίων και αδίκων. Η νέα κυβέρνηση έχει μόνο μια οδό, αυτή των μεταρρυθμίσεων. Υπάρχει και μια άλλη, αυτή της χρεοκοπίας και της άνευ όρων παράδοσης, αλλά δεν θέλω να σκέφτομαι πως αυτή αποτελεί επιλογή για κάποιους.

Η επαναδιαπράγματευση είναι ένα τάνγκο, το ξαναείπα. Θέλει δύο και θέλει ρυθμό. Απαιτείται ένα πρότερο φλέρτ, μια ένδειξη καλής θέλησης. Ας είμαστε εμείς αυτοί που θα κάνουμε την πρώτη κίνηση και ας χορέψουμε με τους δανειστές μας. Αλλα να έχουμε και κάτι στο μυαλό μας: ο χορός, αυτός καθ'αυτός, δεν θα οδηγήσει στην ολοκλήρωση της σχέσης μας.

Ας κάνουμε την πρώτη κίνηση και ας περιμένουμε το σωστό timing για να ζητήσουμε τον παρτενέρ μας σε χορό με πιθανότητες αποδοχής...

4 σχόλια:

  1. Φιλέ Γιώργο έχεις απόλυτο δίκιο, αλλά το πολιτικό σύστημα και γενικότερα οι πολιτικοί , όσο και αν ακουστεί λαϊκιστικό , δεν έχουν πια τσαγανό και αρκετό θάρρος να έρθουν σε διαμάχη με τις αντιπαραγωγικές μονάδες του κράτους όπως π.χ. οι συνδικαλιστές, φοβούμενοι το πολιτικό κόστος που μπορεί να αποκτήσουν ως αποτέλεσμα της διαμάχης αυτής . Επίσης θα ήθελα να πω ότι ρίζα του προβλήματος είναι το γεγονός ότι η ιδιότητα εκλογής των πολιτικών έχει μετατραπεί από ένα μέσο συμμετοχής στη διακυβέρνηση της χώρας σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό επάγγελμα το οποίο επιφέρει ως αποτέλεσμα το έργο που θα πράξουν αν εκλεγούν να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλησπέρα! Έχω την εντύπωση πως η θεωρία του πολιτκού κόστους που θεμελιώθηκε επί Καραμανλή έχει περάσει ανεπιστρεπτί,τουλάχιστον κατ'εμέ. Είναι τέτοιες οι συνθήκες ευτυχώς ή δυστυχώς...τώρα για το δεύτερο που λέτε,όποιος μπαίνει στην πολιτική θα πρέπει να συνυπολογίζει κάθε παράγοντα από εδώ και πέρα, όπως τον προσωπικό φόρτο ή το προσωπικό κόστος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Α, γειά σου!!! Δηλαδή όλοι αυτοί (δηλ. όλοι οι πολιτικοί ΟΛΩΝ των κομμάτων που μιλούσαν προεκλογικά, για επαναδιαπραγμάτευση (μικρή, μεγάλη, ολική, μερική κλπ κλπ), μας έλεγαν μπούρδες!!! Καλααααά, να πάθουμε!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κυρία μου,δεν έλεγαν μπούρδες,απλά δεν είχαν την απόλυτη έγκριση της Τρόικα. Και να σας πω προτιμώ την σκληρή εφαρμογή με ανθρωπιστικό ανάχωμα,παρά τις μονομερείς ενέργειες. Η επαναδιαπραγμάτευση δεν είναι η λύση για τα δομικά μας προβλήματα

    ΑπάντησηΔιαγραφή