Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Γιατί στηρίζω την Ανοικτή Πολιτεία

Του Γιώργου Ευγενίδη


Δεν πιστεύω πως η λύση στην κρίση, αυτό το μαγικό αντίδοτο που όλοι επικαλούνται με τόση ευκολία, είναι μόνο στα χέρια των κυβερνήσεων. Αυτό ίσως να ίσχυε σε παλαιότερες εποχές, οπότε και η κομματοκρατία και η κομματολαγνεία ήταν στο απόγειο. Τότε αρκούσε μια κουβέντα του μεγάλου ηγέτη για να πειστεί το ακροατήριο για την ορθότητα των θέσεών του και την αγνότητα των προθέσεών του. Η ιστορική εξέλιξη απέδειξε πως οι πολίτες έκαναν το τεράστιο λάθος να δίνουν λευκή επιταγή σε αδύναμους ηγέτες και φαύλους σχηματισμούς, επειδή αυτό εξυπηρετούσε τους προσωπικούς τους υπολογισμούς. Η Ελλάδα ήταν μια χώρα, όπου το δούναι και λαβείν ηταν το βασικό συστατικό της πολιτικής σκηνής. Και κατ'εμέ αυτό το ανήθικο και πολλές φορές έκνομο give and take είναι υπεύθυνο για την οικονομική, αλλά κυρίως, αξιακή κατάρρευση της χώρας μας.


Ως νέος άνθρωπος δεν πρόλαβα να ζήσω εν πλήρει συνειδήσει τις εποχές της ευμάρειας, των παχιών αγελάδων. Αλλά αυτό δεν με αποθαρρύνει από το να κρίνω και να επικρίνω, αλλά παράλληλα και να επιζητώ μια λύση. Ο καθένας αυτοπροσδιορίζεται κάπως πολιτικά, η αλήθεια είναι όμως, πως αν δεν ενεργοποιηθεί ο καθένας, ανάλογα με την πολιτική του ιδεολογία και τις παραστάσεις του σε Ελλάδα και εξωτερικό, δεν πρόκειται να δοθεί καμία απολύτως λύση. Διότι ακόμα και αν βρεθεί μια πολιτική φόρμουλα, αν δεν οδηγηθεί ο απλός κόσμος στο επίπεδο εκείνο, που θα μπορεί να κρίνει τον εαυτό του και τις επιλογές του και να μην ρίχνει διαρκώς το φταίξιμο στον διπλανό του, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Θα είμαστε εγκλωβισμένοι στην άγνοιά μας και μάλιστα θα το κάνουμε εκουσίως.

Αυτός είναι ο λόγος που στηρίζω την προσπάθεια της Ανοικτής Πολιτείας. Δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω κίνημα, διότι δεν διαθέτει ακόμα αυτά τα στοιχεία μαζικότητας που χαρακτηρίζουν τα κινήματα ιστορικά. Διάβασα την ιδρυτική διακήρυξη πριν από περίπου ένα μήνα, την ημέρα ακριβώς των εκλογών της 17ης Ιουνίου και με έκπληξη συνειδητοποίησα πως την υπέγραφαν άνθρωποι, τους οποίους παρακολουθώ μέσω των social media και εκτιμώ σε μεγάλο βαθμό. Θέλησα να γίνω μέλος στο group του facebook και από την μέρα της αποδοχής μου παρακολουθώ με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον την προσπάθεια αυτοοργάνωσης.

Είναι αναγκαίο στην χώρα μας να υπάρξουν μεταρρυθμίσεις. Μεταρρυθμίσεις του τρόπου ζωής, διοίκησης του κράτους, της νοοτροπίας. Κατά την ταπεινή μου γνώμη απαιτείται ακόμα και αλλαγή του μοντέλου της οικονομίας. Η παρασιτική, συνδικαλιστική οικονομία του ελληνικού κράτους, η οποία οδήγησε την χώρα σε τέτοιο επίπεδο αποτελμάτωσης πρέπει να αλλάξει. Δεν γίνεται οι παραγωγικές δυνάμεις του τόπου να καταπνίγονται για χάρη των απανταχού συνδικαλιστών και εργατοπατέρων. Οι στρεβλώσεις που δημιουργεί αυτό το βαθιά κρατικιστικό οικονομικό μοντέλο είναι απίστευτες και με δεδομένο πως ο χρόνος που απομένει στην κλεψύδρα δεν είναι πολύς, οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν είναι άμεσες.

Παράλληλα, θα πρέπει να θεωρείται ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΗ η ευρωπαική πορεία της χώρας. Μια Ελλάδα εντός ευρώ έχει πολύ καλύτερες πιθανότητες από μια Ελλάδα εκτός ευρώ. Ναι, οι εποχές και τα δεδομένα δεν είναι ευνοικά, τίποτα δεν είναι εύκολο. Η γνώμη μου, όμως, είναι πως η μόνη εναλλακτική είναι η χώρα να παραμείνει εντός ευρώ, να αποδείξει εν τοις πράξεσι και όχι μόνο λόγω πως αξίζει την στήριξη των ευρωπαίων εταίρων. Θέλει τόλμη αυτό το εγχείρημα και αποφασιστικότητα. Τα πράγματα ήρθαν έτσι (ίσως όλα τα εμπόδια να είναι για καλό), ώστε να πρέπει να αυτομεταρρυθμιστούμε, για να πετύχουμε τον στόχο μας.

Ο μεγάλος στόχος του κράτους και της ευρωπαικής πορείας δεν είναι υπόθεση κομμάτων. Ίσως παλαιότερα να ήταν, αλλά σίγουρα όχι πλέον. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια της ατομικής ασυνειδησίας, του "Δε βαριέσαι αδερφέ;". Η στήριξή μου στην Ανοικτή Πολιτεία έγκειται στο γεγονός πως εκφράζει αυτό το αίσθημα και την αδήριτη αναγκαιότητα της ατομικής ενεργοποίησης. Ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του, ίσως όχι αυτές που του αναλογούν, αλλά και πάλι να ενεργοποιηθει. Να γίνει συνείδηση πως για την σωτηρία μας, είμαστε υπεύθυνοι εμείς και κανένα πολιτκό κόμμα, κανένας ταγός, κανένας συνδικαλιστής και εργατοπατέρας, κανένας απατεώνας που τάζει φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Η Ανοικτή Πολιτεία είναι ο δικός μου τρόπος να μην μείνω απαθής, να μην αφήσω τους άλλους να παίρνουν αποφάσεις για το δικό μου μέλλον, χωρίς να δέχονται επικρίσεις και υποδείξεις. Θεωρώ τη συμμετοχή μου, έστω και περιορισμένη επί του παρόντος, μια ανάγκη αυτοέκφρασης, μια ένδειξη δυσαρέσκειας για όσα έγιναν και δεν έγιναν. Ίσως το εγχείρημα που ξεκίνησαν κάποιοι σοβαροί άνθρωποι να μη στεφθεί απο επιτυχία. Τουλάχιστον, δεν θα έχει κανείς το βάρος πως δεν προσπάθησε να αλλάξει ή να επηρεάσει ώστε να αλλάξουν αυτά που τον ενοχλούν, αυτά που τον απογοητεύουν, αυτά που τον εξοργίζουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου