Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Το τέλος είναι η μαγεία.

Η κρίση δεν είναι πλέον κρίση. "Κρίσιμη" χαρακτηρίζεται μια περίοδος κατά την οποία πραγματοποιούνται μεταβολές, καίριες και προς αναπροσαρμoγή του εκάστοτε υποκειμένου, που βρίσκεται μέσα σε αυτήν. Kατ' επέκταση συνυφασμένη είναι και η αναμονή για το αποτέλεσμα και τελικά το ίδιο το αποτέλεσμα. Η κρίση από μια σκοπιά για την Ελλάδα πέρασε. Κριθήκαμε, ταρακουνηθήκαμε, ξαφνιαστήκαμε, ανακαλύψαμε τι χάσαμε και χάσαμε ό,τι είχαμε (δήθεν) ανακαλύψει. Τώρα, η εξέλιξη των πραγμάτων πρέπει και είναι ανάγκη να συνεχιστεί. Παρ' όλα αυτά εκείνο που βιώνουμε είναι η στασιμότητα, που για να ανατραπεί απαιτείται ένα έναυσμα κινητοποίησης. Όσοι επιμένουν (για ευνόητους λόγους) πως "η κρίση είναι ακόμη εδώ και απροσπέλαστη" μάλλον από πάθος για το κέρδος ξέχασαν και οι ίδιοι την αλήθεια. Γιατί αναμφίβολα την ήξεραν. Πάντα εκείνοι που παραπλανούν πρέπει να γνωρίζουν πρώτα την αλήθεια και μάλιστα με ακρίβεια. Πώς αλλιώς θα εντοπίσουν την καλύτερη δυνατή τεχνική για να επιτύχουν το σκοπό τους; Αυτό που επιτυγχάνουν είναι να στρέφουν το ανθρώπινο μυαλό προς τα πίσω, στην "κρίση", προς κάλυψη της καθυστέρησης του αποτελέσματος.


Και ας έλθουμε στους παραπλανόμενους. Αδιέξοδα. Αδιέξοδα και αυτοκτονίες. Από μόνο του το γεγονός ότι καταντήσαμε να μιλάμε για τον θάνατο, τον βίαιο θάνατο, αυτόν που δεν έρχεται φυσικά, με τόση ευκολία χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε είναι τουλάχιστον λυπηρό! Πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος που επιδιώκει τη ζωή, που προσωποποιεί τη ζωή και την γεννάει, να πραγματοποιεί αυτό που τελικά αντιτίθεται στην ίδια του την φύση; Γίναμε μηχανήματα. Φρόντισαν να γίνουμε μηχανήματα με όλες τις απαραίτητες υποδοχές, ώστε να καταναλώνουμε οτιδήποτε θα εξυπηρετούσε το συμφέρον αυτών που "πάτησαν" τον άνθρωπο. Ξέχασαν όμως, πριν κάνουν το "βήμα" τους, πως και η δική τους φύση τυχαίνει να είναι η ίδια που βεβήλωσαν! Μακροπρόθεσμα, όταν τόση ποσότητα ανεπίλεκτου υλικού συσσωρευθεί μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορούν να προκληθούν.

Κάτι που επίσης δεν υπολογίστηκε ήταν η ψυχή του ανθρώπου. Αυτή έχει βάρος, νοηματικό και συναισθηματικό. Αφού την έκαναν να πιστέψει πως όλα ήταν για το καλό της, μπήκαν μέσα της και έθεσαν διαφορετικές προτεραιότητες. Και την κατέστρεψαν. 'Eμεινε πλέον έρμαιο στον οποιονδήποτε. Αλλά η πρώτη άμυνα καταρρίφθηκε από καλοσύνη, η δεύτερη γιατί η ψυχή είχε αποδυναμωθεί. Για την ακρίβεια δεν είχε καν άμυνες. Όταν, λοιπόν, ξαφνικά μετά την κρίση κλήθηκαν όλοι να πάρουν αποφάσεις με τρόμο προφανώς συνειδητοποίησαν ότι αδυνατούν.

Και κάπως έτσι, από τον απόλυτο έλεγχο στη διασκέδαση, τις προτιμήσεις, τις κινήσεις μας, κατέληξαν να έχουν τον έλεγχο στη ζωή μας αυτήν καθεαυτήν. Και ακριβώς έτσι, καθημερινά άνθρωποι αυτοκτονούν, ακριβώς έτσι και εμείς εκτιθέμεθα στη βία χωρίς σταματημό. Το άρθρο αυτό δεν έχει στόχο την ενημέρωση με νούμερα για τις αυτοκτονίες στην "Ελλάδα της κρίσης". Νούμερα παρατίθενται παντού, όμως στην πραγματικότητα είναι ανούσια. Κάθε ψυχή, που χάνεται άδικα, αφού δεν της αφήσαν άμυνες αλλά ούτε και την ελευθερία της, είναι εκτός από χτύπημα και απόδειξη πως όλα αυτά απορρέουν από την "εκτεταμένη κρίση της Ελλάδας". Δεν είναι εύκολη η ανάκαμψη ή ανώδυνη. Όμως θα υλοποιηθεί μόνο αν συνειδητοποιήσουμε πως έφτασε η ώρα να δώσουμε το αποτέλεσμα, που δεν θα είναι το τέλος της "κρίσης της Ελλάδας", αλλά το τέλος της "κρίσης της ψυχής".

1 σχόλιο:

  1. Πολύ ωραίο άρθρο... Ρεαλιστικό και σωστά τοποθετημένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή