Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

Επιβιώνοντας στην χώρα της υποκρισίας

Του Γιώργου Ευγενίδη

Με αφορμή το ατυχές χτεσινό περιστατικό με την πρωταθλήτρια του τριπλούν, Βούλα Παπαχρήστου, έφτασα ξανά σε ένα συμπέρασμα, το οποίο δυστυχώς σοβεί και επανέρχεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα στην σκέψη μου: ζούμε στην Ελλάδα, μια χώρα που απαρτίζεται κατά βάση από υποκριτές. Δεν θέλω να πω ποιος είναι υποκριτής, δεν έχω καμιά πρόθεση να το προσωποιήσω. Και αν κάποιους τρομάζει η ευρύτητα του "αφορισμού" αν το θέλετε, τότε μάλλον αυτοί οι κάποιοι δεν είναι και τόσο βέβαιοι για την ηθική τους ακεραιότητα. Ζούμε σε μια χώρα, όπου η υποκρισία, η δηθενιά, ο σνομπισμός και ο πουριτανισμός συνυπάρχουν, γεγονός που μάλλον θα έπρεπε να αποτελεί case study για την ιατρική κοινότητα.


Η Παπαχρήστου αποκλείστηκε. Ε,και; Είναι η πρώτη ή η τελευταία; Στο πρόσωπο, όμως, αυτής της κοπέλας πρώτα η ΕΟΕ κα μετά ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κονωνίας βρήκε την ευκαιρία να ξεπλύνει τις αμαρτίες που οδήγησαν στη δραματική άνοδο της Χρυσής Αυγής. Δεν πιστεύω πως τόσοι άνθρωποι προσεβλήθησαν από ένα κακόγουστο αστείο, αλλά εν πάσει περιπτώση δεν είμαι εγώ αυτός που θα κρίνει το ορθόν ή μη της διαδικασίας και του αποκλεισμού. Ο πέλεκυς έπεσε βαρύς στην Βούλα Παπαχρήστου κα η ελληνική κοινωνία μπορεί να κοιμάται μακάρια πως ο ρατσισμός εξαλείφθηκε. Από σήμερα και αύριο δεν θα κοιτάμε, πολλοί από εμάς, με περιφρόνηση μετανάστες και απόκληρους της ζωής, σαν να πρόκειται για καρκινώματα της κοινωνίας, τα οποία πρέπει να εκκαθαριστούν προς αποκατάσταση της τάξης. Η κάθαρση ως γνωστόν αρχίζει και τελειώνει στο άμεσα ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Βγάζουμε τα απωθημένα για δυο-τρεις μέρες και μετά θάβουμε την ιστορία στο χρονοντούλαπο της μνήμης μας. Ως μη γενόμενη η ιστορία. Και εμείς φυσικά συνεχίζουμε ανενόχλητοι το θεάρεστο έργο μας με τον υποβόσκοντα ρατσισμό και την διαρκή υποτίμηση να βρίσκονται πάντα στην άκρη της γλώσσας μας.

Ακόμα, είδα χτες στο twitter πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ανθρώπινες ελευθερίες, όταν όμως συζητήσουν με κάποιον άλλον, διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων, επικαλούνται κρεμάλες, λαική επανάσταση και τιμωρίες των προσκυνημένων. Αυτοί οι άνθρωποι είτε έχουν διχασμένη προσωπικότητα είτε υποκρίνονται τους δημοκράτες και τους ευαγγελιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εν πολλοίς η φασιστική λογική τους, ο άναρθρος λόγος τους και οι κραυγές τους προδίδουν ανασφάλεια και εσωτερική αβεβαιότητα. Και όπως είναι εύλογο, δεν δύνανται να διάκεινται ευνοικά απέναντι στον συνομιλητή τους, από οποιοδήποτε φάσμα και αν προέρχεται.

Οι ίδιοι άνθρωποι που αποκαλούν τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε "σακάτη", που μειώνουν ανθρώπους με σωματικές αδυναμίες, είναι οι ίδιοι που χτες ξιφουλκούσαν εναντίον της Βούλας Παπαχρήστου. Είναι οι ίδιοι ασεβείς, ανόητοι και φαιδροί άνθρωποι που επιδεικνύουν τόσο σεβασμό σε άτομα με ειδικές ανάγκες, ώστε έχουν και απόθεμα για να υπερασπιστούν τους Αφρικανούς που έθιξε η-αφελής-Παπαχρήστου. Η ευαισθησία τους είναι επιλεκτική και πλέον καταντά αντιαισθητική. Θέλουν να επιβάλλουν την δική τους πλάνη, τον δικό τους σεβασμό κατά το δοκούν. Η διγλωσσία αυτών των συμπολιτών μας είναι τουλάχιστον προκλητική.

Η Ελλάδα μας κρύβει τα φοβικά της σύνδρομα πίσω από την εξόντωση μιας αθλήτριας ή της κάθε αθλήτριας. Χτες ήταν η Παπαχρήστου, αύριο μπορεί να είναι κάποιος άλλος που θα θυσιαστεί σαν Ιφιγένεια εν Αυλίδι για να θάψει η ελληνική κοινωνία για μια ακόμα φορά κάτω από το χαλί όλες εκείνες τις προκαταλήψεις που αντί να μας πληγώνουν, μας θρέφουν. Και θρέφουν την εθνικιστική στάση, το φυλετικό μίσος, τις διακρίσεις παντός είδους και επιβάλλουν μια σφαίρα ανειλικρίνειας.

Εγώ με αυτή την χώρα δεν θέλω να έχω καμιά απολύτως σχέση. Μου είναι απεχθής μια χώρα με ανθρώπους που περιμένουν μια ανθρώπινη αδυναμία να προκύψει για να επιβεβαιώσουν το αρχαίο ρητό "δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται". Δεν γουστάρω μια χώρα, της οποίας οι κάτοικοι μόνιμα επικαλούνται τους αρχαίους ημών προγόνους για να καλύψουν την πνευματική και πολιτιστική τους ένδεια. Έχουμε τόσες αρετές σε αυτή την χώρα και τις θάβουμε, τις κρύβουμε εκούσια. Ίσως γιατί η ανάδειξή τους είναι πιο δύσκολη και απαιτεί σκληρή δουλειά. Ίσως γιατί προτιμάμε την ευκολία της υποκρισίας και της διγλωσσίας.

Σε αυτή την χώρα εγώ και πολλοί άλλοι νέοι άνθρωποι, απλά επιβιώνουμε. Δεν βρίσκουμε σημείο ταύτισης, δεν υφίσταται η χρυσή τομή. Προσωπικά αναμενω αλλαγή της νοοτροπίας μας, μπας και σώσουμε την παρτίδα. Είμαι υπεραισιόδοξος και ρομαντικός; Μπορεί να είμαι. Δεν έχω, όμως, άλλη εναλλακτική από το να παρασυρθώ από αυτά που στηλιτεύω διαρκώς. Πιστεψτε με, η αίσθηση της αυτοαναίρεσης είνα απείρως πιο επώδυνη από την, έστω κι συγκρατημένη, αισιοδοξία...

5 σχόλια:

  1. Σωστά! Αν όμως ζυγίσεις τα καλά και τα κακά αυτής της χώρας, ποιά υπερτερούν; Νομίζω, τα καλά.Γι αυτό ως νέοι άνθρωποι πρέπει να αισιοδοξούμε ότι έχουμε τη δύναμη και την τόλμη να αλλάξουμε τα πράγματα! Και, ναί, πρέπει να τα αλλάξουμε, γιατί, έχεις δίκιο, δεν πάει άλλο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν και φαίνεται ότι διαβάζεις πολύ ΠΛΑΤΩΝΑ, Γοργία,δυστυχώς, δεν συμμερίζομαι την αισιοδοξία σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γιατί ρε παιδιά? Εγω βρήκα την επίσημη δήλωση τηε ΕΟΑ, πάρα πολύ σωστή! Ο ρατσισμός του tweet της αθλήτριάς μας, δεν ταιριάζει με τα ολυμπιακά ιδεώδη. Πάρα πολύ σωστά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. E, τώρα! Μήπως είμαστε κι εμείς υποκριτές;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Στο άρθρο μου δεν κρίνω αν είναι σωστή ή όχι η αποπομπή της Παπαχρήστου. Θα χυθεί πολύ μελάνι για το θέμα. Με ενοχλεί όμως η προσπάθεια ορισμένων να ξορκίσουν τις ενοχές τους για την ΧΑ στο πρόσωπο μιας-αφελούς-κατ'εμέ κοπέλας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή