Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Οι λογαριασμοί της εξουσίας

Του Γιώργου Ευγενίδη

Διάβασα χθες ένα εξαιρετικό άρθρο της Ειρήνης Κωστάκη
(@ikostaki για τους χρήστες του twitter), στο οποίο η αρθρογράφος διερωτάται γιατί έπρεπε το Βήμα της Κυριακής, στο ένθετο ΒHMagazino, να δημοσιεύσει ένα εκτενές ρεπορτάζ με αφορμή τα γεγονότα του Οκτωβρίου του 2011, που οδήγησαν στην παραίτηση του Γιώργου Παπανδρέου. (εδώ μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο:http://www.tovima.gr/vimagazino/views/article/?aid=467140). Το ερώτημα ήταν εξαιρετικά απλό και στην αρχή μου φάνηκε σχεδόν αφελές: Γιατί τωρα; Γιατί να δημοσιοποιηθεί τώρα,μετά από δύο εκλογικές αναμετρήσεις αυτή η αγιογραφία του Γιώργου Παπανδρέου; Ποιο είναι το όφελος;. Όσο περνούσε η ώρα το ερώτημα με προκαλούσε, αλλά μάταια! Δεν μπορούσα να το απαντήσω. Θα μου επιτρέψετε, λοιπόν, να καταγράψω κάποιες σκέψεις, οι οποίες έχουν προκύψει, σχεδόν ατάκτως ερριμμένες. Και φυσικά ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του.
Κατ'αρχήν, ο Γιώργος Παπανδρέου πραγματικά πίστευε σε αυτό το δημοψήφισμα. Θεωρούσε πως τέτοιες αποφάσεις πρέπει να νομιμοποιούνται από τον ελληνικό λαό. Εγώ έχω ξεκάθαρη αντίθεση σ'αυτό το θέμα. Το πολιτικό timing ήταν απολύτως ακατάλληλο. Ένας λαός που είχε εκδηλώσει τα άγρια ένστικτά του και την αγανάκτησή του στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου ανά την Ελλάδα δεν θα μπορούσε να προσέλθει νηφάλιος στις κάλπες. Το πρώτο αποτέλεσμα της κάλπης στις 6 Μαίου δικαιώνει αυτόν τον συλλογισμό. Υπήρξε τεράστια διασπορά ψήφων, ψήφος αγανάκτισης και εκτόνωσης. Φανταστείτε αυτός ο λαός να εκτόνωνε την δυσαρέσκειά του με φόντο την παραμονή στο ευρώ ή όχι, ή όπως αλλιώς θα μπορούσε να τεθεί το ερώτημα. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε προχωρήσει καμία μεταρρύθμιση και ήλπιζε πως θα μπορούσε να συνεχίσει να κυβερνά με λαική νομιμοποίηση. Να μου επιτρέψετε, το συμπέρασμά του ήταν και αυθαίρετο και πολιτικά επικίνδυνο.

Εκτός αυτού, ένα τέτοιο δημοψήφισμα θα άνοιγε τον Ασκό του Αιόλου και για τις άλλες χώρες. Διότι δεν είναι μόνο αυτοί που λαμβάνουν χρήματα, είναι και αυτοί που δίνουν τα χρήματα. Υποτεθείστω πως λάμβανε χώρα σε ενα κράτος-μέλος της Ευρωζώνης ένα παρεμφερές δημοψήφισμα με αρνητικές συνέπειες για την χώρα μας. Τότε θα μιλούσαμε για πολιτική αποσάθρωση της Ευρωζώνης, χωρίς να δοθεί μάχη για την καταπολέμηση των διαρθρωτικών προβλημάτων σε εθνικό και ευρωπαικό επίπεδο. Κοντολογίς, αυτό θα ήταν το τέλειο σενάριο καταστροφής.

Είμαι επίσης πεπεισμένος για τον "βρώμικο" ρόλο του κυρίου Βενιζέλου. Ήταν ο πρώτος Υπουργός που βγήκε στα κανάλια και υπερασπίστηκε το δημοψήφισμα, αλλά και ο αυτός που κίνησε τα κοινοβουλευτικά νήματα για να πέσει ο Παπανδρέου. Ο Βενιζέλος έπαιξε έναν διπλό ρόλο, με μόνη στόχευση την ανάληψη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ με την γνωστή κατάληξη. Όλοι οι βουλευτές που αντέδρασαν στο επονείδιστο δημοψήφισμα ήταν του κλίματος Βενιζέλου. Η τοποθέτηση του πολιτικού τους ινστρούχτορα εναντίον του δημοψηφίσματος δύο μέρες μετά την εξαγγελία του, τους απενοχοποίησε πλήρως. Κια φυσικά, ο Παπανδρέου, μόλις γύρισε από τις Κάννες κατάλαβε πως θα πέσει. Τόσο αφελής δεν ήταν!

Το κρίσιμο ερώτημα: Γιατί τώρα; Αρχικά, με παραξενεύει η αγιογραφία της ναυαρχίδας του ΔΟΛ στον αλλοτε Πρωθυπουργό. Ο Παπανδρέου σκιαγραφείται ως ο ηγέτης που προσπάθησε να σώσει την παρτίδα. Από την άλλη, η δημοσιοποίηση του ρεπορτάζ, αποτελεί ένα προφανές πλήγμα στον Ευάγγελο Βενιζέλο, με τον οποίον θρυλείται πως ο ΔΟΛ δεν διαθέτει και τις καλύτερες των σχέσεων. Αποδεικνύεται ο διττός και υποκριτικός του ρόλος, τόσο στο πλευρό του αστυφύλακα, όσο και του χωροφύλακα και ο Παπανδρέου παρουσιάζεται ως ο αθώος πολιτικός ανήρ, ο οποίος έπραττε με γνώμονα το συμφέρον της χώρας.

Βέβαια, αν θυμάστε, ο Παπανδρέου είχε έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση με τον ΔΟΛ, λόγω ενός δανείου που είχε ζητήσει το συγκρότημα από την ΕΤΕ και το οποίο δεν ενεκρίθη. Παραμένει ακόμα ασαφές αν ήταν το Μαξίμου ή η τράπεζα που δεν ενέκρινε το δάνειο. Το άρθρο πάντως μοιάζει να αποκαθιστά τις σχέσεις των δύο πλευρών. Αυτό είναι τουλάχιστον εξόφθαλμο. Το δημοσίευμα, από την άλλη, είναι ρουκέτα για τον Ευάγγελο Βενιζέλο και επί της ουσίας επιβεβαιώνει αυτά που όλοι σκεφτόμασταν.

Φρονώ πως πρωτίστως το άρθρο είναι η επανόρθωση των σχέσεων του ΔΟΛ με την οικογένεια Παπανδρέου. Έχουν έναν κοινό αντίπαλο, με το όνομα Ευάγγελος Βενιζέλος. Όσο και να προσπαθεί, ο Πρώην Πρωθυπουργός να το κρύψει, αισθάνεται πικρία για τους χειρισμούς του αντιπροέδρου του. Από την άλλη είναι και μια επίδειξη δύναμης του άλλοτε κραταιού συγκροτήματος. Μια παροχή know how σε όλους τους δυνάμει πρωθυπουργούς για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται στα ισχυρά συγκροτήματα, πώς αυτά κρατούν το στόμα τους κλειστό όταν πρέπει,πώς απασφαλίζουν όταν φαίνεται να έχει επέλθει νηνεμία.

Τέλος, για πολλούς ο Βαγγέλης Βενιζέλος είναι ξένος στο ΠΑΣΟΚ. Ένας αρχηγός που επιθυμεί ένα προσωποπαγές κόμμα, χωρίς χαρακτήρα και πολιτικό dna. Εν πολλοίς αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ σήμερα. Ίσως το άρθρο, μετά το ιστορικό χαμηλό των εκλογών, να είναι η τελευταία υπενθύμιση για τον Αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Ήδη, η δυσαρέσκεια για το πρόσωπό του είναι πολύ μεγάλη και αν επιλέξει να κάνει τα ίδια βήματα με το πρόσφατο παρελθόν, ίσως και να βρεθεί πολιτικά άστεγος.

Κάποιοι λογαριασμοί κλείνουν και κάποιοι άλλοι ανοίγουν. C'est la vie, γενικότερα, αλλά στην παρούσα συγκυρία τίποτα δεν είναι τόσο αθώο όσο φαίνεται. Οι λογαριασμοί της εξουσίας είναι κάτι που ίσως ποτέ να μην αντιληφθούμε εμείς, το ευρύ κοινό. Αλλά έχει ενδιαφέρον να προσπαθήσει ο καθένας να δώσει τις δικές του απαντήσεις. Τα συμπεράσματα δικά σας...

Υ.Γ. Οι καλοί λογαριασμοί, κάνουν τους καλούς φίλους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου