Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Η δελεαστική παγίδα της αυταπάτης

Του Γιώργου Ευγενίδη

Τις τελευταίες μέρες σε κουβέντες που έχω κάνει με φίλους και συγγενείς που υποστηρίζουν ή υποστήριζαν τον ΠΑ.ΣΟ.Κ. διαπιστώνω ένα πράγμα: τα έχουν βάλει όλοι με τον Βενιζέλο, ή τουλάχιστον ένα μεγάλο ποσοστό, και επιθυμούν την επιστροφή του Παπανδρέου. Αυτό μου θύμισε, μόλις το άκουσα, την περίεργη εμμονή πολλών Νεοδημοκρατών  με το όνομα του Κώστα Καραμανλή, η επάνοδος του οποίου υπάρχει ακόμα στο μυαλό λίγων φίλων της κεντροδεξιάς παράταξης. Έχω βέβαια την αίσθηση πως πλέον στην ΝΔ αρχίζει να αποκλιμακώνεται αυτή η επιθυμία, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία έχει συμβιβαστεί με τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος αποδεικνύεται αρκετά αποφασιστικός στις πρώτες μέρες της Πρωθυπουργίας του.

Αλλά το όνομα του Γιώργου Παπανδρέου μου προκαλεί θυμηδία. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που απέτυχε παταγωδώς σαν ηγέτης στην πιο δύσκολη στιγμή της χώρας, να αναμένεται ως Μεσσίας που θα σώσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από την ανυποληψία; Αυτό μου θυμίζει την ίδια βλακώδη εμμονή κάποιων, οι οποίοι πίστευαν πως ο Ανδρέας Παπανδρέου μετά το Ωνάσειο θα μπορούσε να επιστρέψει στα καθήκοντά του και να σώσει το δημιουργημά του. Με κάτι τέτοιες αντιλήψεις, καθαρά ιδεοληπτικές και προσωποπαγείς, φτάνω πραγματικά στα όρια της αν(τ)οχής μου.


Να θυμηθούμε, όμως, ποιος είναι ο Γιώργος Παπανδρέου; Είναι αυτός ο άνθρωπος που θήτευσε με αρκετά καλή απόδοση στο ΥΠΕΞ, λόγω του εξωστρεφούς χαρακτήρα του. Αλλά παράλληλα είναι ο άνθρωπος που εκβίασε το 2009 τις εκλογές και βγήκε το περιβόητο σύνθημα "Λεφτά Υπάρχουν". Και πλέον είμαι βέβαιος πως γνώριζε την τραγική κατάσταση της οικονομίας και παρασύρθηκε από την υπέρμετρη αισιοδοξία του και-γιατί όχι- και από πολιτική αφέλεια. Ναι, αφέλεια, δεν μπορεί να είναι η λέξη ταμπού. Είναι ο άνθρωπος που μετέτρεψε μια κρίση χρέους σε κρίση δανεισμού με τους παιδαιριώδεις χειρισμούς του και την άρνησή του να πάρει μετρα για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση της οικονομίας. Είναι ο άνθρωπος που εφάρμοσε ένα πρόγραμμα που δεν πίστευε, με προσωπικο, το ομολογώ, κόστος, αλλά έκανε και το εξής παράλογο: από ένα δύσκολο πρόγραμμα, εφάρμοσε ΜΟΝΟ το πιο επίπονο κομμάτι: τις περικοπές. Και όπως είναι φυσικό, βύθισε τη χώρα σε ανεπανάληπτη ύφεση.

Ναι, η κρίση δεν ήταν μόνο ελληνική. Αυτό το γνωρίζαμε από την αρχή και όταν το είπε ο Παπανδρέου ήταν κάτι απολύτως σωστό. Το θέμα είναι πως παρέβλεψε πως η κρίση δεν λύνεται μόνο με ευρωπαικές πολιτικές, αλλά και στο εθνικό επίπεδο επιμέρους χωρών. Και σε αυτό το επίπεδο ο Παπανδρέου δεν έκανε τίποτα. Τα δύο Μνημόνια που συνήψε η χώρα με την Τρόικα ήταν προιόν ελάχιστης από μέρους μας διαπραγμάτευσης και εν τέλει αποδείχθηκε πως οι πολιτικές ικανότητες του Γιώργου Παπανδρέου, ειδικά σε τέτοια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ήταν ανατίστοιχες της αδίρρητης αναγκαιότητας της εποχής. Δεν μπορούσε ο άνθρωπος, πόσο πιο απλά να το πει κανείς; Θεώρησε πως αν είχε ένα καλό επιτελείο, θα ισορροπούσε τα πράγματα, αλλά το επιτελείο αποδείχθηκε ,με ελάχιστες εξαιρέσεις, χειρότερο και από τον ίδιο. Ο Παπακωνσταντίνου απέτυχε παταγωδώς, ο Δρούτσας έγινε περίγελος της διεθνούς διπλωματίας, ο Γερουλάνος, αν δεν είχε την πολυπράγμονα κυρία Μενδώνη δίπλα του, θα είχε πελαγώσει στο Πολιτισμού, μόνο ο Ραγκούσης έκανε σοβαρές μεταρρυθμιστικές προσπάθειες και "φαγώθηκε" εκ των έσω, γιατί ήρθε σε ρήξη με τις συντεχνίες. Οι "κηπουροί" ειναι μια λέξη που θα συνοδεύει τον Γιώργο Παπανδρέου εσαεί.

Από άποψης χαρακτήρα, ο άνθρωπος δεν είχε την στόφα του Πρωθυπουργού. Αυτό που βάρυνε για την εκλογή του ήταν το όνομα, η συμπαθής φυσιογνωμία του και οι καλές του προθέσεις. Ακόμα και σήμερα, μετά από όσα έγιναν, δεν μπορεί κανείς να με πείσει, πως οι προθέσεις του Γιώργου Παπανδρέου δεν ήταν αγνές. Έχω την αίσθηση πως ενδιαφερόταν πραγματικά για την επίλυση της κρίσης, αλλά είχε μια διαφορετική κοσμοθεωρία και πολιτική άποψη, ενώ την ίδια ώρα στην Ευρώπη κυριαρχούσε η λογική της λιτότητας. Ο ΓΑΠ ήταν σαν ψάρι έξω από το νερό και αυτό φάνηκε από τις πρώτες μέρες που κλήθηκε να διαχειριστεί την νέα κατάσταση.

Θα σώσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ένας Παπανδρέου; Όχι. Αυτοί που διατείνονται πως αρχηγοί απο τζάκι αποτελούν τον συνεκτικό δεσμό μιας παράταξης σφάλλουν τα μέγιστα. Αν ο διάδοχος είναι ένα άτομο με παντελή απουσία επιπέδου και πολιτικού κριτηρίου, πώς γίνεται να αποδώσει και ας έχει το όνομα. Δεν αναφέρομαι στον Γιώργο Παπανδρέου προσωπικά, αλλά καταδεικνύω μια τάση προσωπολατρείας. Αν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν αλλάξει πορεία, αν δεν σοβαρευτεί επιτέλους, τότε δεν υπάρχει φως στον ορίζοντα. Δεν μπορεί ένα κόμμα που θέλει να παριστάνει το κόμμα εξουσίας να συμμετέχει σε κυβερνήσεις συνεργασίας και παράλληλα να ασκεί και αντιπολίτευση. Δεν γίνεται, πολύ απλά! Διότι ο κόσμος δεν αφελής, όπως κάποιοι νομίζουν, και καταλαβαίνει πως όλα αυτα γίνονται για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους. Αν ο κος. Βενιζέλος επαναλάβει το ίδιο λάθος και στην τωρινή κυβέρνηση ,θα βρεθεί με ποσοστό 5% και δεν θα λυπηθώ καθόλου για έναν στυγνό καιροσκόπο, που πάει να βγάλει το κεφάλι του έξω από το νερό.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αν δεν αλλάξει, δεν θα σωθεί από κανέναν αρχηγό, ούτε από τον Θεό τον ίδιο. Μοιάζει παγιδευμένο σε πλάνες του παρελθόντος και δεν δείχνει έτοιμο για το μεγάλο βήμα. Ο Μεσσίας δεν λέγεται Παπανδρέου. Αυτός προσπάθησε, απέτυχε, εκβίασε για να παραμείνει κατά την προσφιλή του τακτική, αλλά εν τέλει έχασε και αποχώρησε. Ο Παπανδρέου τελείωσε! Να το βάλουν καποιοι καλά στο μυαλό τους, διότι επιζητώντας τον χαμένο αρχηγό, επιτείνουν την παραμονή τους στην σφαίρα της εικονικής πραγματικότητας.

Είναι πραγματικά θλιβερή η εικόνα ενός μεγάλου πολιτικού φορέα της Μεταπολίτευσης σε πλήρη αποσύνθεση. Αλλά είναι ακόμα πιο θλιβερή η εικόνα του εναπομείναντος κόσμου που το στηρίζει ή τουλάχιστον ενός μέρους του, να παραμένει παγιδευμένος σε αυταπάτες. Αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, ο δρόμος προς την άβυσσο είναι προδιαγεγραμμένος...

Είναι δελεαστική παγίδα η αυταπάτη, αλλά ταυτόχρονα και πολύ επικίνδυνη.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου