Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Μια νέα εκδοχή της Κοκκινοσκουφίτσας

Του Γιώργου Ευγενίδη

Όλοι θυμάστε υποθέτω τον γοητευτικό ,στα πρωιμα παιδικά μας χρόνια, μύθο της Κοκκινοσκουφίτσας, με πρωταγωνιστές την ίδια, τον Κακό Λύκο και την Γιαγιά που φαγώνεται και εν τέλει ελευθερώνεται. Να μου επιτρέψετε με τα τεκταινόμενα των τελευταίων ημερών, να θέλω να κάνω μια αναδιανομή των ρόλων στο μυαλό μου. Άλλωστε, ο καθένας σκηνοθετεί τον μύθο του κατά το δοκούν και δεν θέλω να ξεφύγω από τον κανόνα. Στο δικό μου παραμύθι, τον ρόλο της Κοκκινοσκουφίτσας κρατά ο ΣΥΡΙΖΑ, του Κακού Λύκου  οι αποκρατικοποιήσεις και σε guest εμφάνιση ως γιαγιά, η Ελλάδα.


Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο φορέας της πολιτικής αθωότητας εν προκειμένω, ο οποίος μέσω στελεχων του απειλεί με φυλακές, όποιον φάει τη γιαγιά του. Και οι αποκρατικοποιήσεις, ίσως και σε ευρύτερο πλαίσιο, ο διεθνής καπιταλισμός κυνηγούν τον Τσίπρα και τους συντρόφους του για να τον κατασπαράξουν και να μπορούν με την ησυχία τους να κάνουν τσιμπούσι με την γιαγιά και να μπορέσουν να την χωνέψουν με την ησυχία τους, πίνοντας ίσως και μια σόδα στην υγεία της εγγονής, που απέτυχε να υπερασπιστεί την γιαγιά-πατρίδα. Στο μυαλό των ανθρώπων που υποδυονται την Κοκκινοσκουφίτσα είναι να σκοτώσουν τον Κακό τον Λύκο και να ελευθερώσουν την γιαγιά-Ελλάδα. Τώρα εσείς, συνένοχοι της μυθοπλασίας, μπορείτε να βρείτε κάποιο πρόσωπο να παραλληλίσετε με τον κυνηγό, το εκτελεστικό όργανο του παραμυθιού. Δεν θα ήθελα να περιορίσω την καλπάζουσα -είμαι βέβαιος- φαντασία σας.

 Ίσως αυτή η υπεραπλούστευση να βοηθά κάποιους να παίξουν το πολιτικό τους παιχνίδι και να χαράξουν κομματικές στρατηγικές, αλλά εν προκειμένω αυτό που παρουσιάζεται ως ο Κακός ο Λύκος είναι η μόνη εναλλακτική για να βγούμε από το τέλμα, στο οποίο περιήλθαμε μεταξύ άλλων και λόγω της δικής μας απραξίας. Οι αποκρατικοποίσεις είναι μια μέθοδος, πρώτα πολιτική και μετά οικονομική, να ξεφορτωθεί το Δημόσιο τα μεγάλα ελλείμματα των ΔΕΚΟ, να εισπράξει και κάποια ταμειακά οφέλη, αλλά παράλληλα έχουν την ευκαιρία και οι καταναλωτές να απολαύσουν καλύτερες υπηρεσίες. Στον ΣΥΡΙΖΑ κάνουν δίκη προθέσεων όταν λένε πως τα πράγματα για τους καταναλωτές θα γίνουν πιο δύσκολα. Η ιστορία των αποκρατικοποιήσεων δείχνει ακριβώς τον αντίθετο από αυτό που λένε, οπότε πέρα από παραμύθια, καλό θα ήταν να ξεσκονίσουν και κανένα βιβλίο ιστορίας, με επίκεντρο ίσως την δεκαετία του 80 στην Μεγάλη Βρετανία.

Γιατί να γίνουν αποκρατικοποιήσεις; Απλό το ερώτημα, απλή και η απάντηση. Γιατί το δημόσιο απέτυχε ΠΑΤΑΓΩΔΩΣ στον διαχειριστικό του ρόλο. Οι κυβερνώντες ,με απαρχή τους πολιτικούς του ΠΑ.ΣΟ.Κ., θεμελίωσαν στις ΔΕΚΟ ένα βαθύ πελατειακό καθεστώς, πάνω στο οποίο στήριξαν τις πολιτικές τους καριέρες. Γι'αυτό λέω πως πρωτίστως η απόφαση αποκρατικοποίησης είναι μια πολιτική απόφαση: γιατί καταδεικνύει την συγκρουσιακή διάθεση με συντεχνίες, οι οποίες ευθύνονται σε τεράστιο ναθμό για  την σημερινή δυσκαμψία του δημόσιου τομέα, η οποία αποθαρρύνει κάθε σοβαρό επενδυτή. Για να αποκρατικοποιήσει, λοιπόν, η κυβέρνηση θα πρέπει να συγκρουστεί πολιτικά με τους θιασώτες του παλιοκομματισμού και της ευνοιοκρατίας, οι οποίοι παρά τις περί των αντιθέτων διαβεβαιώσεις, ζουν και βασιλεύουν στις ΔΕΚΟ και στον στενό δημμόσιο τομέα. Σε καθαρά κομματικούς όρους, η κυβέρνηση ΟΦΕΙΛΕΙ να συγκρουστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει αγκαλιάσει κάθε δημόσιο υπάλληλο αυτής της χώρας. Μια νέα Actionaid, η οποία αντί να υιοθετεί παιδιά της Αφρικής, υιοθετεί κομματικούς συνδικαλιστές.

Είναι στρατηγική οι αποκρατικοποιήσεις και χτες στις προγραμματικές του δηλώσεις, ο Αντώνης Σαμαράς με έπεισε πως τουλάχιστον δεν πάμε τυφλά και όπου μας βγάλει. Δεν είναι όλα για πούλημα, κάποια στρατηγικής σημασίας θα μείνουν στην κατοχή μας,ενώ κάποια άλλα θα παραχωρηθούν με ένα ιδιότυπο leasing, πράγμα που σημαίνει πως και πάλι η κατοχή μένει θεμελιωδώς σε εμάς. Αυτό που μου δίνει μια ελπίδα, είναι πως αυτή η στρατηγική έχει χαραχτεί και από τα τρία κόμματα και αυτό με κάνει να φρονώ πως εν τέλει δεν θα μείνει μόνος του ο Πρωθυπουργός να την υπερασπίζεται. Καλώς ή κακώς (καλώς κατ'εμέ) είναι πολιτικά εκτεθειμένοι τόσο ο κος. Βενιζέλος, όσο και ο κος. Κουβέλης.

Ίσως να είμαστε για πρώτη φορά τόσο κοντά στο να σπάσει το απόστημα της δημοσιουπαλληλικής κυριαρχίας. Ίσως να μιλάμε για μια ριζική μεταρρύθμιση, για μια αλλαγή του τοπίου. Και αν θέλετε την ταπεινή μου γνώμη, μου είναι προτιμότερος ένας ξένος επενδυτής, παρά ένα φαύλο δημόσιο που παρασιτεί συστηματικά εις βάρος των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου.

Στο παραμύθι η τιμωρία του λύκου ήταν ο θάνατος. Στην σημερινή περίπτωση, ίσως να είναι οι φυλακίσεις, όπως προανήγγειλε ο κος. Στρατούλης. Υποθέτω πως σε αυτή την περίπτωση θα τιμωρηθούν αυστηρά οι εθνικοί μειοδότες και οι υπόλοιποι, οι απλοί πολίτες που βρίσκουν την λογική της αποκρατικοποίησης ευεργετική, θα αντιμετωπιστούν ως μαυραγορίτες της Κατοχής.
Μόνο ένα έχω να πω επ'αυτού: Pas mal, pas mal...

Ο Κακός ο Λύκος παραμονευει στο δάσος την Κοκκινοσκουφίτσα. Παλιά, όταν ήμουν παιδί, δεν είχα κανέναν ενδοιασμό, πάντα ήμουν με τον καλό της υπόθεσης, δηλαδή την Κοκκινοσκουφίτσα. Στην προκειμένη περίπτωση, πάλι δεν έχω κανέναν ενδοιασμό: θα είμαι με τον Λύκο.

2 σχόλια:

  1. Το ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ, αυτό που μας πούλησε ο ΣΑΜΑΡΑΣ πριν τις εκλογές ότι θα τα φτιάξει ΟΛΑ! θα πάμε σε ΑΝΑΠΤΥΞΗ! και οτι θα προστατέψει τους συνταξιούχους και τα χαμηλά εισοδήματα, πως το βλέπετε τώρα, μετα τις εκλογές??? Μήπως έκανε άτακτη μεταβολή, κατα 180 μοίρες, μόλις σφύριξε η Μέρκελ και τον επισκέφτηκε η Τρόικα, για να του θυμίσει ποιό κράτος κυβερνά;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητή Ράνια: Αρχικά, δεν έχουν τελειώσει οι συζητήσεις με την Τρόικα, έγιναν παραχωρήσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης όπως ο νόμος Ραγκούση, αλλά και αλλαγές να γίνουν το πρόγραμμα θα πρέπει να εφαρμοστεί. Το έλεγε ο άνθρωπος και είναι και η κοινή λογική πως οι στόχοι του προγράμματος δεν αλλάζουν. Όσοι περίμεναν εκ βάθρων αλλαγή του τοπίου,θα έπρεπε να διαβάσουν λίγο καλύτερα τις δηλώσεις Σαμαρά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή