Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

Ελεγείο στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Του Γιώργου Ευγενίδη

Για τους μη γνωρίζοντες, το ελεγείο ήταν ένα δίστιχο ποίημα, συνήθως θρηνητικού περιεχομένου. Εν προκειμένω δεν πρόκειται για δίστιχο με ιαμβικό μέτρο, αλλά σίγουρα για ένα κείμενο in memoriam του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ενός κινήματος που εξελίχθηκε σε κόμμα με όλη τη σημασία της λέξης και πλέον, μετά και τις τελευταίες εκλογές, αναδεικνύεται σε έναν προσωποκεντρικό σχηματισμό με αμφίβολο μέλλον.

Με αφορμή την σημερινή Εθνική Συνδιάσκεψη, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις για ένα κόμμα, το οποίο δεν μου ήταν ποτέ ιδιαιτέρως συμπαθές, αλλά το γνωρίζω αρκετά καλά, σίγουρα όχι τόσο, όσο αυτοί που κινούν τα εύθραυστα νήματά του.


Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ξεκίνησε ως ένα κίνημα, λαικό και λαικίζον, ένα κίνημα το οποίο όλο και διευρυνόταν μέχρι να έρθει η ειμαρμένη ώρα του 1981. Άλλωστε οι Αρχαίοι πίστευαν πολύ στην μοίρα και σε αυτά, που εκείνη είχε ορίσει. Γνώμη μου είναι, πως το 1981 αποτελεί μια εκλογική αναμέτρηση-ορόσημο, που έμελλε να αναδείξει στην εξουσία ένα πανίσχυρο κόμμα, χωρίς, όμως, αυτό να αποβεί συμφέρον για την χώρα. Διορισμοί, διόγκωση του κράτους, καρεκλοκενταυροσύνη, διαφθορά σε όλες τις βαθμίδες, αλλά και κοινωνική πολιτική, άμβλυνση του νέου εθνικού διχασμού μεταξύ Αριστερών και Δεξιών και μεγάλα έργα. Όλα αυτά βέβαια με τεράστιο κόστος: οι παροχές, άκριτες και με διάθεση ρεβανσισμού, διόγκωσαν τα ελλείμματα, τα μεγάλα έργα αποτέλεσαν την χαρά της μίζας, με εργολάβους να προσπαθούν να πλειοδοτήσουν στη δωροδοκία για να πάρουν την απευθείας ανάθεση και ένας ακόμα Διχασμός, ο οποίος απέκτησε χαρακτηριστικά μίσους. Για τους ΠΑΣΟΚους ο "δεξιός" αποτελούσε persona non grata, κάποιος που έπρεπε υποχρεωτικά να εξοβελιστεί. Όπερ και εγένετο...

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. επεχείρησε αργότερα επί Σημίτη να κάνει μια φιλελεύθερη στροφή, αλλά κάποιοι δεν κατάλαβαν το εξής απλό: δεν μπορείς να καμώνεσαι τον φιλελεύθερο, όταν τα ερείσματά σου βρίσκονται στον κρατισμό και η οικονομική σου αντίληψη είναι κρατικιστική, συγκεντρωτική και συντεχνιακή. Αυτό είναι μια καθαρή υποκρισία, ένα έξυπνο παιχνίδι, το οποίο πολιτικά απέδωσε, μέχρι να πέσουν οι μάσκες και να αρχίσει να αντιλαμβάνεται ο κόσμος πως "κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας".

Μετά το αποτυχημένο διάλειμμα Καραμανλή, σχεδόν επρόκειτο για μια φάρσα, στην εξουσία επέστρεψε το "ανανεωμένο" ΠΑ.ΣΟ.Κ. (χιλιοειπωμένη λέξη, "ανανέωση", κενή περιεχομένου, ανακύκλωση δεν γίνεται με παλιά υλικά) με μπροστάρη έναν άνθρωπο που φάνταζε ως ο αριστερός και σοσιαλδημοκράτης Μεσσίας που θα σώσει την Ελλάδα από τη δυναστεία. Οι παιδαριώδεις χειρισμοί του έσπρωξαν την χώρα στον πάτο και πλέον το όνομά του θα είναι ταυτισμένο με τις επί δικαίων και αδίκων περικοπές. Πραγματικά δεν λυπάμαι καθόλου για την πολιτική μοίρα ενός ανθρώπου, ο οποίος κλήθηκε να διαχειριστεί ένα σύνθετο, αλλά πλήρες πρόγραμμα και εφάρμοσε μόνο το σκέλος των περικοπών. Είναι υπεύθυνος και αυτός και πολλοί από το κονκλάβιό του για την πολιτική ανυποληψία της χώρας σήμερα.

Και κάπου φάνηκε κάτι στον ορίζοντα, κάτι που είχε ονοματεπώνυμο: Βαγγέλης Βενιζέλος. Δεινός ρήτορας και αποφασιστικός. Αλλά δεν φτάνουν αυτά. Πώς μπορώ εγώ να εμπιστευτώ κάποιον που υπογράφει, υπερασπίζεται και ευαγγελίζεται κάτι πρακτικά μη εφαρμόσιμο και μετά ζητάει την αναδιαπραγμάτευσή του; Δεν αποτελεί αυτό μια ομολογία αποτυχίας; Αποτελεί βέβαια και μάλιστα την πιο τρανταχτή. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εκφυλίστηκε ιδεολογικά και πολιτικά, απογυμνώθηκε από στελέχη και πλέον βρίσκεται στα πρόθυρα της διάλυσης. Αυτό αφενός είναι καλό, γιατί ξεχωρισε η ήρα από το στάρι, από την άλλη βέβαια, καθιστά το μέλλον του κόμματος σχεδόν ανύπαρκτο. Και αυτό γιατί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν διαθέτει πλέον βάση νεολαίας.

Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στο κόμμα και ομολογώ πως αυτό που βγαίνει προς τα έξω είναι μια εικόνα διάλυσης: αρχηγικό one man show, ΚΟ διχοτομημένη, στελέχη αβέβαια, ανύπαρκτη νεολαία, έλλειψη οράματος. Θα ήθελα να διαψευσθώ, γιατί προτιμώ το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν μου φαίνεται πολύ πιθανό. Το κόμμα οδεύει με μαθηματική ακρίβεια στον γκρεμό, διότι η ανανέωση που απαιτείται είναι ριζική, ιδεολογική, στελεχιακή και ούτω καθ'εξής. Έχουν το θάρρος να το κάνουν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ; Δεν το νομίζω. Έχουν το κουράγιο να δημιουργήσουν έναν φιλελεύθερο, καθαρά σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό φορέα, έστω και αν πρέπει να ξεκινήσουν από το μηδέν; Δεν βλέπω τέτοια σημάδια στον ορίζοντα.

Επίσης το ΠΑ.ΣΟ.Κ. χρωστά περί τα 200 εκ. σε τράπεζες και ιδιώτες πιστωτές. Δεν διανοούμαι πως δεν θα πληρωθούν ή πως θα αλλάξει το κόμμα ΑΦΜ για να καθαρίσει από χρέη. Κύριοι, διαχειριστήκατε χρήματα του ελληνικού λαού κατά βάση και τα κατασπαταλήσατε. Υποθέτω πως θα πρέπει να ακολουθηθεί η νόμιμη διαδικασία και σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής να ενεργήσει η δικαιοσύνη και να συλληφθούν οι διαχειριστές των ταμείων για τα χρέη. Όπως συλλαμβάνονται τόσοι και τόσοι μεγαλοοφειλέτες για ψίχουλα (εν συγκρίσει με τα χρωστούμενα του κόμματος), έτσι να αποδοθεί δικαιοσύνη και για αυτούς που έχουν κυριολεκτικά φεσώσει τράπεζες και δημόσιο.

Η μυρωδιά του νεκρού είναι χαρακτηριστική, όσο και να την μακιγιάρει κανείς. Αν κάποιοι θέλουν ανανέωση να την κάνουν εκ του μηδενός. Ανακύκλωση του παλιού θα οδηγήσει μαθηματικά στα ίδια λάθη και μην απορήσετε αν το κόμμα βρεθεί κάποια στιγμή και εκτός Βουλής. Ευφάνταστο σενάριο; Καθόλου! Είναι η λογική τροπή των πραγμάτων, αν συνεχίσει η ηγεσία την πορεία προς τον τοίχο. Η σύγκρουση θα είναι οδυνηρή και θα ξυπνήσει κάποιους, αλλά θα είναι ίσως πολύ αργά.

Μέχρι, λοιπόν, να πεισθώ πως κάτι αλλάζει στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα επιμένω να άδω, ίσως μόνος, ένα θρηνητικό τραγούδι για το κόμμα που σημάδεψε μια εποχή. Την μάρκαρε πραγματικά και τις συνέπειες τις υφίσταται η γενιά μου.

Τέλος εποχής; Μάλλον! Αναγέννηση; Αβέβαιη!

Το κόμμα βρίσκεται στη φάση του προθανάτιου βρόγχου. Το ελεγείο μου είναι έτοιμο και δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να είναι εγκωμιαστικό. Δεν θέλω να είμαι ο κακός της ιστορίας, αλλά, ξέρετε, ο "νεκρός' (ή εν προκειμένω ο μελλοθάνατος) δεν δύναται να δεδικαίωται πάντα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου