Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2012

Το κακέκτυπο του Ναπολέοντα

Του Γιώργου Ευγενίδη

Παρατηρώ με μεγάλο ενδιαφέρον τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα και του συνονθυλεύματος που ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ. Και το χαρακτηρίζω έτσι, όχι με περιπαιχτική διαθεση, αλλά γιατί κόμμα θα ονομαζόταν ένας σχηματισμός με ενιαία γραμμή και άποψη και όχι μια μίξη απόψεων από διαφορετικές συνιστώσες. Επί της ουσίας, λοιπόν, το ΣΥΡΙΖΑ μόνο νομικά είναι ένα ενιαίο κόμμα με επικεφαλής, διότι στην πράξη ακόμα υποφέρει όχι από διγλωσσία, αλλά από πολυγλωσσία. Το είπε άλλωστε και ο Μανώλης Γλέζος: "Γιατί να γίνουμε ένα ενιαίο κόμμα;". Εγώ απλά παραθέτω το συλλογισμό και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του για την πιθανή συνοχή αυτού του σχηματισμού σε ενδεχόμενη διακυβέρνηση του τόπου.
Δεν μου αρέσει να είμαι αρνητικός εκ προοιμίου. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, κάτι με ενόχλησε από την πρωτη στιγμή εκείνης της βραδιάς της 6ης Μαίου. Νόμισα πως έβλεπα απέναντί μου στην οθόνη της τηλεόρασης τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη της Κουμουνδούρου, κάποιον που πάσχει από κάποιο μεγαλοιδεατικό σύνδρομο και όχι τον Πρόεδρο ενός "κόμματος" που είχε αποσπάσει περίπου 16% των ψήφων. Επαναλαμβάνω, το 16%. Αγόρευε ο κος. Τσίπρας από άμβωνος, κατακεραυνώνοντας όλους τους δυνητικούς του αντιπάλους. Είναι ακριβώς εκείνη η στιγμή που καταλαβαίνει κανείς πως το φλέρτ και μόνο με την εξουσία προσδίδει μια λάμψη στο βλέμμα του ανθρώπου. Εγώ αυτή την λάμψη την έβλεπα και την άκουγα κιόλας. Η απότομη άνοδος δημιουργεί προσδοκίες. Γιατί να μην θέλει και ο κος. Τσίπρας να καταλάβει κάποιο πόστο εξουσίας;

Δεν είμαι φίλος της Αριστεράς εν γένει, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θέλω να ακούω τις προτάσεις της, ιδίως οταν κινούνται στη σφαίρα της λογικής. Θα ήθελα μια υπεύθυνη Αριστερά και σε κάποιο βαθμό την είδα στο πρόδωπο της ΔΗΜΑΡ, όχι στου ΣΥΡΙΖΑ. Στο ΣΥΡΙΖΑ είδα καρεκλοκενταυροσύνη και απότομο πάθος για εξουσία, σχεδόν λαγνεία. Αυτό εξ'ορισμού είναι επικίνδυνο. Αλλά και όταν διατυπώθηκε το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, διότι πριν δεν υπήρχε, γιατί κανείς δεν ασχολούταν, πάλι δεν πείστηκα. Τι να φταίει γιατρέ μου; Προσπαθώ να είμαι καταδεκτικός, αλλά εν τέλει δεν τα καταφέρνω. Και όμως ξεκινώ πάντα με καλές προθέσεις.

Το ΣΥΡΙΖΑ μου αναδίδει μεγαλοιδεατισμό σε κάθε κίνηση προέδρου και στελεχών. Θυμάμαι την πρόσφατη φράση του κου. Τσίπρα πως ο ελληνικός λαός έχασε μια μεγάλη ευκαιρία. Αλήθεια; Εγώ πιστεύω στην κρίση του λαού και αυτή δεν σας έδωσε την ευκαιρία γιατί δεν πείσατε την πλειοψηφία να σας στηρίξει. Τα λέω λάθος γιατρέ μου; Όχι! Είναι αυθαίρετο το συμπέρασμα πως ο ελληνικός λαός χάνει, ο ελληνικός λαός έκανε υπεύθυνα την επιλογή του και θα φανεί στο χειροκρότημα ποιος έχασε και τι. Δεν γίνεται, όμως, ένας κύριος Τσίπρας να κάνει δίκη προθέσεων ,επειδή δεν τον ικανοποίησε το αποτέλεσμα. Εκτός αν ο σοφός λαός που επικαλείται μετ'επιτάσεως είναι ανώριμος να κρίνει και κατά συνέπεια "λίγος" για τα κυβικά του ΣΥΡΙΖΑ. Άρα με μια τέτοια λογική υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Η λογική είναι φαύλη από την αρχή μέχρι την τελεία. Αλλά, εντάξει, είναι δικαιολογημένη η πικρία. Δεν έχουν ξαναφτάσει τόσο κοντά στην εξουσία οι άνθρωποι. Το θέμα είναι η εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ να συντείνει στην αύξηση των λογικών θέσεων του κόμματος. Αυτό που πρέπει να καταλάβουν στην Κουμουνδούρου, είναι πως η χώρα δεν χρειάζεται μια παλαβή Αριστερά στο ρόλο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, η οποία θα βρίσκεται διαρκώς στα κάγκελα τόσο εντός, όσο και εκτός Βουλής. Τουλάχιστον για τους τύπους, ο κος. Τσίπρας θα πρέπει να παραμείνει αυστηρά θεσμικός και να μην ενθαρρύνει κάτι που ομοιάζει αντάρτικο πόλεων, όπως τα περσινά γεγονότα στην Κερατέα.

Η πειστικότητά του δεν εξαρτάται από τις κορώνες που θα βγάλει και από τους θεατρινισμούς, τους οποίους θα βαφτίσει αντιπολίτευση και υπεράσπιση των λαικών συμφερόντων. Σέβομαι απόλυτα την κρίση των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, δεν επιτρέπεται, όμως, η ηγεσία του κόμματος να υποτιμά αυτούς που δεν τον ψήφισαν. Δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού που αξίζουν έλεος και κάποια στιγμή θα το μετανιώσουν, όσοι δεν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι υποχρωτικά εθελόδουλοι και θιασώτες του ξένου παράγοντα.

Υποθέτω πάντως πως η αυτοκριτική εκλίπει σε τέτοιες στιγμές. Το γιατί δεν σας στήριξαν τα υπόλοιπα 3/4 του κόσμου σας είναι μάλλον αδιάφορο. Ασκείστε αντιπολίτευση, αλλά να θυμάστε πως και οι κρίνοντες κρίνονται. Και να είστε βέβαιοι πως θα κριθείτε για την ορθοπραξία σας, τη συνέχεια και τη συνέπειά σας, αλλά και  την μεγάλη ιδέα που έχετε για τον εαυτό σας. Ο μεγαλοιδεατισμός βλάπτει και αν δεν τον διορθώσετε, θα τον βρείτε μπροστά σας.

Ο Ναπολέων κρίθηκε ιστορικά. Το κακέκτυπό του αν δεν διορθωθεί, θα έχει την ίδια μοίρα.

6 σχόλια:

  1. To antartiko polewn einai malista kai synistosa toy siriza apo kei na katalaveis ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. χαιρομαι που το επισημαινετε,εχω χασει τον λογαριασμο με τις συνιστωσες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο καινοφανής διπολισμός ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, δηλ. δύο κομμάτων μεσαίας λαϊκής απήχησης, όπως αποδείχτηκε και στις δεύτερες εκλογές, είναι ουσιαστικά αποπροσανατολιστικός. Δεν σκοπεύει στην Αλλαγή αλλά στην καλύτερη διαχείριση του παλιού (και πάντα παρόντος) πολιτικού συστήματος. Η Συντήρηση άλλωστε, παίρνει πάντα εκδίκηση. Αυτή είναι η φύση της. Έχει λοιπόν νόημα, στην προκειμένη περίπτωση, η (σκληρή) αντιπαράθεση ή είναι μια μπανανόφλουδα;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. αγαπητέ Γοργία: στις περισσότερες μάχες πρόκειται για ένα δίπολο, παλαιότερα επρόκειτο για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ,τωρα άλλαξαν οι συσχετισμοί. Η Αλλαγή που καταλαβαίνω πως υποστηρίζετε αποδείχτηκε κενό πουκάμισο,μια σεφερική Ελένη. Κυρίως για εσωτερική κατανάλωση...σίγουρα η σύγκρουση είναι αποπροσανοτολιστική και πρέπει να επικεντρωθούμε στην ουσία των προβλημάτων μας, αλλά και η έννοια της Αλλαγής αποδείχτηκε μη εφαρμόσιμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η επιχειρηματολογία που χρησιμοποιεί ο αρθρογράφος περί συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ οφείλω να πω πως με βρίσκει σύμφωνο. Απλά βρε παιδιά με όλη την καλή διάθεση για τα στελέχη με προϋπηρεσία στην ακροδεξιά που προσχώρησαν στη ΝΔ ούτε λέξη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. να σας απαντήσω ως αρθρογράφος: δεν θεωρώ πως κανένας έχει μαι σταθερή θέση και μτακινείται. Τα πράγματα αλλάζουν, όπως και οι απόψεις. Αν κάποιος επιλέγει να αλλάξει, γιατί να του στερήσουμε την ευκαιρία; Άλλωστε στελέχη όπως πχ ο Άδωνις Γεωργιάδης έκαναν δουλειά στα Υπουργεία που ανέλαβαν. Αν μου αποδείξουν και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στροφή στον ρεαλισμό,γιατί να μην τα στηρίξουμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή