Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

In Memoriam

Αγαπητοί αναγνώστες του dimorizodes.blogspot.gr,

σαν σήμερα"έφυγε" ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο ιστορικός ηγέτης του ΠΑΣΟΚ. Από μια άποψη αυτό είναι απολύτως λογικό, ως γνωστόν οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται.  Σέβομαι απόλυτα τους θιασώτες του Ανδρέα Παπανδρέου (δεν έχω κανένα δικαίωμα να τον προσφωνώ σκέτο Ανδρέα) πάντα λαμβάνοντας υπ'όψιν πως αυτός ο άνθρωπος ηγήθηκε ενός κόμματος, που συνετέλεσε στην κοινωνική άνοδο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, που μέχρι πρότινος ζούσαν με μύριες όσες στερήσεις. Επιπρόσθετα, δεν θα εγείρω καμία αντίρρηση για την ηγετική του στόφα, αυτό πρέπει να παραδεχτώ ήταν το μεγάλο του πλεονέκτημα εν συγκρίσει με τους αντιπάλους του. Μπορούσε να ξεσηκώσει τα πλήθη με λίγες μόνο λέξεις και να μεταδώσει πάθος και ρίγη συγκίνησης.


Φτάνουν, όμως, όλα αυτά για να κάνουν έναν μεγάλο ηγέτη; Και απευθύνω αυτό το ερώτημα με απόλυτο σεβασμό στην κρίση σας. Έχετε αναλογιστεί ποτέ ποια ήταν εκείνα τα στοιχεία, τα οποία ο Παπανδρέου κατάφερνε να υπερκαλύψει με την ρητορική του δεινότητα και τις παροχές στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα; Ή ακόμα και το πιο απλό: πόσο κόστισαν σε βάθος χρόνου οι παροχές του Ανδρέα Παπανδρέου;

Άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του, οι θιασώτες της Αλλαγής καταλαμβάνουν με ταχύτητα φωτός τα περισσότερα κρατικά πόστα, εξοβελίζοντας τους "δεξιούς" προκατόχους τους. Αν επρόκειτο, όμως, για απλή αντικατάσταση θα μπορούσε αυτή η πρακτική να είναι έως και αποδεκτή, στην πραγματικότητα η άνοδος του κοινωνικού status της πλειοψηφίας της μικρομεσαίας τάξης συνδέθηκε με την τρομακτική εξάπλωση του του κρατισμού. Ο αγαθός συνδικαλισμός των εργαζομένων που πάλευαν για τα δικαιώματά τους εδραίωσε κάστες στις δημόσιες υπηρεσίες, με τις οποίες ελάχιστοι πολιτικοί τόλμησαν να αντιπαρατεθούν, Και όσοι το τόλμησαν βρέθηκαν εκτός κυβέρνησης και Βουλής ως κοινωνικά ανάλγητοι. Οποία ειρωνεία.

Καθαρά οικονομικά, η πρώτη περίοδος της Αλλαγής είναι συνδυασμένη με την εκτόξευση του Δημοσίου Χρέους, γεγονός που συντελείται από την διόγκωση των ελλειμμάτων και την κρατικοποίηση μικρών επιχειρήσεων. Μαθηματικά, όσους φόρους και να μαζεύεις, όταν δίνεις πολλά περισσότερα, απ'όσα αντέχει το πορτοφόλι σου, είναι αδύνατο να κρατήσεις μια ισορροπία στον προυπολογισμό σου. Εν τοις πράγμασι, λοιπόν, οι προυπολογισμοί ήταν απλά σπατάλη χαρτιού, καθώς ελάχιστες ανειλημμένες υποχρέωσεις τηρούνταν, κυρίως αυτές των παροχών. Παροχές, παροχές, παροχές και όταν κάποιος αντίπαλος πολιτικός ζητούσε να σφίξει κάπως το ζωνάρι γιατί επρόκειτο να υπάρξει έκρηξη, παραδινόταν στους κομματικούς συνδικαλιστές, βορά στις διαθέσεις τους. Έτσι, όλοι ήταν ικανοποιημένοι.

Το περίφημο "Τσοβόλα δώστα όλα" δεν αναφερόταν σε δωρεά σε κάποιο ευαγές ίδρυμα. Αναφερόταν σε ένα πάρτυ σπατάλης, με ταμπέλα το λαικό συμφέρον. Βραχυπρόθεσμα, ο Παπανδρέου δικαιώθηκε. Μακροπρόθεσμα, αποδείχτηκε πως έσφαλλε. Όταν προσπάθησε και ο ίδιος να μαζέψει το χάος μετά το 1985 ο λαός στύλωσε τα πόδια. Γιατί; Γιατί είχε καλομάθει και όπως είναι φυσικό δεν απεμπολείς εύκολα τα προνόμια που κάποιος σου έχει παραχωρήσει. Ειδικά όταν είναι ο ίδιος που έρχεται να σου τα πάρει πίσω.

Ακόμα, ο Ανδρέας Παπανδρέου εξέθρεψε το τέρας του Αυριανισμού, αυτής της απεχθούς δημοσιογράφιας, της οποίας οι εκπρόσωποι δεν διστάζουν να επιτεθουν αηθώς σε κάθε θεωρητικό αντίπαλο. Αξέχαστες είναι δύο εκφάνσεις του Αυριανισμού: αφενός η αλήτικη επίθεση στον Μάνο Χατζηδάκη, τον οποίον η φυλλάδα κατηγόρησε για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, καλώντας τον να "περάσει από τα γραφεία μας να πάρει ένα καλάθι σύκα". Δεύτερη επίθεση, στον Αλέξανδρο Ιόλα, τον διάσημο μαικήνα της Τέχνης, ο οποίος απεκλήθη "πούστης", ενώ η εφημερίδα ήταν γεμάτη αναφορές για πάρτυ με ναρκωτικά και αδερφές στην βίλα της Αγίας Παρασκευής. Και όλα αυτά γιατί ο Ιόλας είχε μιλήσει απαξιωτικά για τον Ανδρέα Παπανδρέου, όπως έκανε για όλες τις προσωπικότητες τις εποχής, παρασυρμένος από τον ναρκισσισμό του.

Ναι, ο Παπανδρέου έδωσε στην προηγούμενη γενιά μικρομεσαίων ψωμί να φάει, είναι αυταπόδεικτο. Απενοχοποίησε τον Έλληνα που δεν είχε πρόσβαση στα ανώτερα κλιμάκια και του έδωσε πασαπόρτι για την εξουσία. Δεν θέλω να κάνω καμιά αναφορά σε σκάνδαλα, υποτεθείστω πως ο Παπανδρέου ήταν καθαρός. Αλλωστε, νομικά, το σκάνδαλο Κοσκωτά έκλεισε χωρίς να αποδειχθεί κάτι γι'αυτόν, ενώ το "κωλόσπιτο" της Εκάλης (όπως το αποκαλούσε ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος) δεν αποδείχθηκε ποτέ πως χτίστηκε με δωρεά κάποιου. Για μένα, λοιπόν, η εντιμότητά του-επί προσωπικού- είναι δεδομένη, αλλά όταν έχεις ένα επιτελείο που "τρώει" από κάθε πιθανή προέλευση, δεν μπορείς να ενδύεσαι τον μαδύα της καθαρότητας.

Είμαι μικρός (με την πλήρη σημασία του όρου) για να τον κρίνω εξ'ολοκλήρου, αλλά βιώνω ακόμα και σήμερα τις συνέπειες πολλών πράξεών του. Τιμή, λοιπόν, στον απόντα της ημέρας για τις ικανότητές του και το αδέκαστο του χαρακτήρα του, αλλά παράλληλα και η επίρρηψη της ιστορικής του ευθύνης για όσα έκανε ως Πρωθυπουργός αλλά και για όσα εν λευκώ εξουσιοδότησε την αυλή του να κάνει.

In memoriam λοιπόν (και των καλών και των μελανών σημείων)

Με Εκτίμηση
Γιώργος Ευγενίδης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου