Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Ανάγκη επέμβασης...χτες

Του Γιώργου Ευγενίδη

Προσωπικά είμαι θιασώτης των γρήγορων λύσεων, ιδίως όταν αυτές αφορούν θέματα που αν αφεθούν, είναι δεδομένο πως θα "χρονίσουν". Ένα από αυτά είναι η κατάσταση στη Συρία.  Λόγω ενασχόλησης, έχω κληθεί πολλές φορές να μελετήσω το θέμα και αυτό που πλέον με προβληματίζει, παρά με παραξανεύει, είναι η χαρακτηριστική κωλυσιεργεία των δύο μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, της Ρωσίας και της Κίνας. Δεν με "ξενίζει" πως χώρες που ασπάζονταν ή ασπάζονται την ιδεολογία του κοινωνικού ριζοσπαστισμού και του σοσιαλισμού κρατούν αυτή την στάση. Ακόμα και όταν αυτός ο σοσιαλισμός αποτελεί απλά ιδεολογικό μανδύα για εγκλήματα και ένα μανιώδες παιχνίδι εξουσίας. Άλλωστε, το έχουν κάνει με μεγάλη επιτυχία και στο παρελθόν.


Η περίπτωση της Συρίας ομοιάζει αυτή της Λιβύης. Ένα καθεστώς που είναι σε ισχύ εδώ και δεκαετίες και εξαγοράζει με ψίχουλα την κοινωνική συναίνεση, ένας δεσποτικός ηγέτης και ένας λαός που δεν αντέχει άλλο να είναι θύμα εκμετάλλευσης. Και όταν ξεσηκώθηκε, οι απολογητές του κομμουνισμού, αντί να εκδηλώσουν την συμπαράστασή τους, αφήνουν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να πέφτουν κάθε μέρα νεκροί. Γιατί; Γιατί μάλλον οι συμμαχίες μετρούν περισσότερο από το δίκιο του λαού.

Η ανάγκη λήψης μέτρων έχει συζητηθεί πλειστάκις στις συνεδριάσεις του ΣΑ, αλλά μέχρι τώρα όλες οι αποφάσεις ήταν απλά ευχολόγια. Και αυτό οφείλεται κυρίως στην άρνηση των δύο αυτών χωρών, οι οποίες κάνοντας διαρκώς χρήση του βέτο τους, εμπόδισαν όλες τις πρωτοβουλίες επικαλούμενες τον συριακό λαό. Ποιον; Αυτόν που δολοφονείται κάθε μέρα μπας και καταφέρει ο αιμοσταγής ηγέτης Μπασάρ Αλ-΄Ασαντ να περισώσει την ηγεμονία του. Δυστυχώς γι'αυτόν το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο σε έναν αραβικό κόσμο που κάνει διαρκώς βήματα για απεξάρτηση από αυτή την νέα φεουδαρχία.

Διάβασα προ λίγου καιρού πως η Πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ δεν απέκλεισε την μονομερή επέμβαση. Για την ώρα αυτό θα είναι ένα σφάλμα που θα δώσει ένα επιχείρημα στους απολογητές του Λένιν και του Μάο. Πρέπει να αναζητηθεί για τελευταία φορά λύση μέσω της διπλωματικής οδού και να γίνει προσπάθεια να καμφθούν οι αντιρρήσεις των δύο αυτών κατών για να έχουμε μια απόφαση αντίστοιχη με την resolution 1973 για την Λιβύη. Αν, όμως, και αυτή η προσπάθεια αποτύχει, τότε όλα είναι ανοιχτά. Και κυρίως αυτοί που θα ηγηθούν της επέμβασης θα έχουν το άλλοθι, πως τουλάχιστον προσπάθησαν.

Όσο ο συριακός φόρος αίματος ανεβαίνει, τόσο μειώνεται η στάθμη της διεθνούς ανοχής. Ρωσία και Κίνα έχουν μια μοναδική ευκαιρία να μην γίνουν συνένοχοι στα ανοσιουργήματα του Μπασάρ Αλ-Άσαντ, ο οποίος πρέπει να συλληφθεί και να οδηγηθεί στο Διεθνές Δικαστήριο. Η επέμβαση έπρεπε να είχε γίνει...χτες,αλλά μάλλον κάποιοι στα εθνικά επιτελεία είναι απασχόλημένοι με φθηνούς τακτικισμούς.

Ευτυχώς ήρθε η ώρα να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι.

2 σχόλια:

  1. συμφωνώ στα περισσότερα αλλά διαφωνώ στο απολογητές του κομμοθνισμού ως χαρακτηρισμό της Ρωσίας, έχει απαλλαγεί από το κομμουνιστικό σύστημα η καλύτερα σοσιαλιστικό εδώ και χρόνια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. επισήμως ναι,ανεπισήμως πολλοί παλιοί απολογητές έχουν θέσεις-κλειδιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή