Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

Ο "γελοίος" Τζήμερος, ο "λίγος" Μάνος και άλλες ιστορίες φιλελεύθερου τρόμου

Του Γιώργου Ευγενίδη

Η έννοια του φιλελεύθερου χώρου στην Ελλάδα είναι απολύτως παρεξηγημένη και μόνο η λέξη φιλελεύθερος προκαλεί σε μεγάλο μέρος των Ελλήνων αλλεργικό σοκ, ανεμοβλογιά και όποια άλλη πιθανή ασθένεια μπορεί να φανταστεί κανείς. Και εξ'αυτού η φιλελεύθερη εκπροσώπηση στην Βουλή ήταν από ελάχιστη έως μηδαμινή. Τελευταίο παράδειγμα είναι η παταγώδης αποτυχία του συνασπισμού Δημιουργίας Ξανά-Δράσης, με αποτέλεσμα το ποσοστό που απέσπασαν στις τελευταίες εκλογές να είναι χαμηλότερο από αυτό που απέσπασε κάθε κόμμα μεμονωμένα στις εκλογές της 6ης Μαίου. Μπορεί κάποιοι να λένε πως το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό λόγω της συσπείρωσης της ΝΔ για να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά εγώ δεν πιστεύω στις εύκολες δικαιολογίες: Ο συνασπισμός των δύο κυρίων απέτυχε παταγωδώς και καλύτερα να μην κρύβονται πίσω από τα λόγια τους.


Αφενός ο Τζήμερος είναι μια πολιτική καρικατούρα που αποκαλύφθηκε μετά τις εκλογές της 6ης Μαίου και μιλούσε από άμβωνος έχοντας αποσπάσει το 2,15% των ψήφων. Άκουσον άκουσον δηλαδή!!! Αν ο Τσίπρας ήταν μια φορά προκλητικός όντας αρχηγός του δεύτερου κόμματος, ο καρδινάλιος Τζήμερος μιλούσε σαν να κατείχε τη μοναδική αλήθεια επί γης. Ένας νέος Σωκράτης που έχει ανακαλύψει την πρώτη αλήθεια. Το πρόγραμμά του είχε μια φιλελεύθερη επίφαση, κυρίως στην οικονομία, αλλά ο Τζήμερος δεν κατάφερε να κρύψει τις καθαρά δεξιές επιδιώξεις του. Ιδίως οι θέσεις του για τους μετανάστες μας γυρνούσαν πολλά χρόνια πίσω. Αλλά μέχρι τις 6 Μαίου όλοι αντιμετώπιζαν θετικά αυτόν τον άνθρωπο, τον τεχνοκράτη, που διακήρυττε την ανάγκη για μια πολιτική σκηνή χωρίς πολιτικούς.

Έπρεπε να περάσουν οι πρώτες εκλογές για να απογυμνωθεί ο βασιλιάς. Τουλάχιστον, τον ρόλο του μικρού παιδιού που ειδοποιεί τον βασιλιά πως είναι γυμνός ανέλαβε ο ελληνικός λαός που καταβαράθρωσε αυτόν τον οπορτουνιστικό συνασπισμό. Τώρα αν το κατάλαβε ο , κατά τα άλλα, διαυγέστατος κος. Τζήμερος, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Αυτό που είναι βέβαιο σε κάθε περίπτωση, είναι πως η περίπτωση γραφικότητάς του αγγίζει πλέον τα όρια της γελοιότητας, οπότε ελπίζω στην τάχιστη εξαφάνισή του από το πολιτικό προσκήνιο. Άλλωστε, τόσα χρόνια τα είχε καταφέρει μια χαρά στον χώρο της διαφήμισης, ακόμα και αν δεν έχει πτυχίο της ΑΣΟΕΕ, όντας αντιρρησίας συνείδησης.

Από την άλλη κατανοώ πλήρως γιατί ο Στέφανος Μάνος συνεργάστηκε με κάποιον. Αν δεν το έπραττε η ΔΡΑΣΗ θα έπαιρνε ένα ποσοστό όχι μεγαλύτερο του 1% και η αποτυχία θα ήταν μεγαλύτερη. Είχε την ευκαιρία να το κάνει με την Ντόρα Μπακογιάννη ή να επιστρέψει στην ΝΔ. Επέλεξε τον δρόμο της απομόνωσης και των δύσκολων επιλογών και τον σέβομαι απόλυτα για το κουράγιο του. Από την άλλη, όμως, μου είναι αδιανόητο, πώς ένας άνθρωπος που τυγχάνει τέτοιου σεβασμού αρνείται να επιστρέψει στην κεντρική πολιτκή σκηνή και να δώσει έναν άλλο τόνο σοβαρότητας. Πραγματικά απορώ! Γι'αυτό και είμαι αυστηρός μαζί του. Γιατί επιλέγει έναν δύσκολο δρόμο, ενώ ακόμα μπορεί να προσφέρει. Στα μάτια μου, λοιπόν, ο κος. Μάνος φάνηκε "λίγος". Δεν μπορεί σε στιγμές που απαιτείται πανστρατιά να παίζει τον γραφικό του χωριού, ο οποίος λέει τις μεγάλες αλήθειες. Δεν επιτρέπεται κανείς να παραμένει ουσιαστικά ανενεργός και να διατυπώνει ευχολόγια. Ο Στέφανος Μάνος είναι χρήσιμος, σοβαρός, έχει αποδοχή στους νέους ανθρώπους και σχεδόν καθολικό σεβασμό, Η απουσία του από την κεντρική πολιτική σκηνή της στερεί σοβαρότητα.

Αν παρατηρήσει κανείς προσεχτικά την ιστορία του φιλελεύθερου χώρου, θα παρατηρήσει πως τα στελέχη του πάσχουν από τάσεις απομονωτισμού και μάλιστα εκούσιους. Φέτος έφτασαν δύο κόμματα, η ΔΗΣΥ και η ΔΡΑΣΗ να φλερτάρουν με την είσοδό τους στη Βουλή. Αυτό κάτι σημαίνει. Χρειάζεται σοβαρότητα και αποφασιστικότητα για να κεφαλαιοποιήσει ο φιλελεύθερος χώρος το μήνυμα και την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις. Σε αντίθετη περίπτωση η ιστορία του θα παραμείνει μια ιστορία τρόμου, αποτυχίας και ελλειπούς παρεμβατισμού στο ελληνικό δημόσιο γίγνεσθαι.

Ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσει ο καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν. Η εύκολη κριτική δεν είναι λύση, η σύγκρουση με το πρόβλημα κατά μέτωπον, όμως, είναι!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου