Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Γιατί Διασπάστηκε η Δεξιά;


Του Νάσου Αμπουέλ

Κρύσταλλο που ράγισε σε χίλια κομμάτι θυμίζει η κεντροδεξιά παράταξη.  Η κάποτε συμπαγής Νέα Δημοκρατία δε μπόρεσε να αντέξει στους κραδασμούς της κρίσης και διασπάστηκε, κυρίως λόγω της δημιουργίας των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Ποιος ή τι ευθύνεται όμως για τη διάσπαση αυτής της παράταξης που είχε ενώσει και αναδείξει ο Κώστας Καραμανλής μετά το 1997;

Ο ηθικός αυτουργός για πολλούς, και σε αυτούς συμπεριλαμβάνω και Δεξιούς και κεντροδεξιούς Νεοδημοκράτες, είναι ο Αντώνης Σαμαράς.  Ουσιαστικά, αρκετοί του χρεώνουν μια ανεπάρκεια ηγεσίας, καθώς του καταλογίζουν αδυναμία να μεταπείσει τους αυτονομημένους βουλευτές της ΝΔ να παραμείνουν πιστοί στη σημαία του μετά την υπερψήφιση της δεύτερης δανειακής σύμβασης.  Σίγουρα, αν ήταν ηγέτης θα έπρεπε να βρει κάποιο ιδιοφυές τρόπο να κρατήσει ενωμένη τη ΝΔ!

Λάθος.  Διότι απλούστατα κανείς δε μπορεί να τιθασεύσει τον λαϊκισμό, κυρίως εν περίοδο κρίσης.  Στους κόλπους της, η ΝΔ περιελάμβανε κυρίως δύο μεγάλες «φυλές»: τους φιλελεύθερους, που αντιμετώπισαν με δυσαρέσκεια τη καταψήφιση του πρώτου Μνημονίου, διότι θεωρούσαν αναγκαίες τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στον πύρινα του, και τους εκπροσώπους της περιβόητης λαϊκής Δεξιάς, που δεν επιθυμούσαν καμία ριζική μεταρρύθμιση που θα έθιγε συντεχνιακά συμφέροντα και παγιωμένα προνόμια και θα τους καθιστούσε δυσάρεστους στο πελατειακό κατεστημένο.  Σε αυτήν την πτέρυγα ανήκουν ο Πάνος Καμμένος, ο Γιάννης Μανώλης, ακόμα και ο Θύμιος Λυμπερόπουλος, ο Πρόεδρος του Συνδικάτου των Ταξί. 

Αυτή η πτέρυγα της ΝΔ θα παρέμενε πιστή στη παράταξη και στον αρχηγό της όσο ακολουθείτο η αντιμνημονιακή γραμμή.  Ίσως για αυτόν τον λόγο (μεταξύ άλλων) επέλεξε ο κ. Σαμαράς αρχικώς την αντιμνημονιακή γραμμή, για να κρατήσει δηλαδή ενωμένη τη παράταξη (και βέβαια για να απομονώσει και τελικά να εξοβελίσει τους «Ντορικούς»).  Για να ικανοποιήσει τους μεν φιλελεύθερους, απέρριπτε το Μνημόνιο καθώς δε προέβλεπε πορεία ανάπτυξης για τη χώρα.  Για να ικανοποιήσει τη δε λαϊκή Δεξιά, απέρριπτε το επαχθές Μνημόνιο γιατί διέλυε τον κοινωνικό ιστό και έπληττε τα χαμηλά στρώματα λόγω της μείωσης μισθών, συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων. Άρα, το επιχείρημα ότι ο Σαμαράς δεν έδρασε για να κρατήσει ενωμένη τη παράταξη μάλλον πέφτει στο κενό.

Τις πταίει άραγε για τη διάσπαση της ΝΔ; Μα το Μνημόνιο φυσικά.  Η διάσπαση ήταν αναπόφευκτη εξέλιξη άπαξ και η ΝΔ αποφάσιζε να στηρίξει το Μνημόνιο, διότι έτσι υιοθετούσε τη φιλελεύθερη πολιτική της χροιά και απέρριπτε τις λαϊκίζουσες διακηρύξεις κατά της αναπροσαρμογής, που ξεστόμιζαν οι Καμμένος και Τράγκας.  Αν ο κ. Σαμαράς είχε αποφασίσει να υπερψηφίσει το πρώτο Μνημόνιο, η διάσπαση θα είχε γίνει από το 2010 και τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ θα είχαν από τότε αυξηθεί.   Όσο η ΝΔ εναντιωνόταν στο Μνημόνιο, θα παρέμενε πιστή στο κόμμα η λαϊκή Δεξιά.  Όταν όμως η ΝΔ αναγκάστηκε να στηρίξει εξ ολοκλήρου το Μνημόνιο για να αποφευχθεί η πτώχευση της χώρας και να βελτιωθούν οι αναπτυξιακές της προοπτικές (μέσω του κουρέματος του χρέους, του χαμηλότερο επιτοκίου δανεισμού και της επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών), η λαϊκή Δεξιά αποσχίστηκε.  Σε αυτά τα πλαίσια, ακόμη και αν ο Κώστας Καραμανλής, η «συγκολλητική ουσία», ο αναμορφωτής της σύγχρονης κεντροδεξιάς, ήταν στο τιμόνι της παράταξης, δε θα μπορούσε να αναχαιτίσει το κύμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων.    

Συνεπώς, και η ΝΔ απ’ ότι φαίνεται είχε πρόβλημα με τις δικές της «συνιστώσες».  Η διαφορά της όμως με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι τελικά, και παρά τις αμφιταλαντεύσεις και τις αμφιθυμίες, δέχθηκε να αποπέμψει εκείνη την επικίνδυνη και ανεύθυνη συνιστώσα της, που με τα περί καταγγελίας του Μνημονίου παρέπεμπε σε αντι-Ευρωπαϊκές δυνάμεις, και δε θα μπορούσε να ανήκει στη φιλοευρωπαϊκή παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή.  Μπορεί να συρρίκνωσε λοιπόν η δημιουργία των Ανεξαρτήτων Ελλήνων τη δύναμη της ΝΔ, όμως τουλάχιστον επέτρεψε στη ΝΔ να ξεκαθαρίσει τη θέση της απέναντι στον Ελληνικό λαό, χωρίς ευχολόγια και αόριστες τοποθετήσεις.  Γι’ αυτό και τελικώς η ΝΔ κέρδισε και τη ψήφο των αγανακτισμένων που την ενίσχυσαν στο δεύτερο γύρο με την ελπίδα ότι θα διατηρήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη και στην Ε.Ε και θα κατεδαφίσει το κρατικιστικό μοντέλου των περασμένων δεκαετιών.  Το αν θα ανακτήσει τη παλαιά της ισχύ δεν εξαρτάται από το αν θα καταφέρει να πείσει το κ. Καμμένο και τα στελέχη του να επιστρέψουν, αλλά από το αν θα πετύχει το φιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης, που υποθέτω θα θέσει σε εφαρμογή.  Ιδού η Ρόδος λοιπόν, ιδού και το πήδημα (το για πού θα δείξει!)…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου