Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

                          Μήπως αφήσαμε κάτι πίσω;                              

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής, η προέκταση της. Καμιά λέξη δεν ακούγεται τόσο δυνατά, καμιά πρόταση όσο η φώνη του βλέμματος. Σήμερα οι περισσότεροι προσποιούμαστε, γι' αυτό δεν κοιτιόμαστε στα μάτια πια. Αλλά εκτός απ' την προσποίηση υπάρχει κάτι βαθύτερο. Ο πόνος και η απογοήτευση. Δεν κοιτιόμαστε στα μάτια πια, γιατί φοβόμαστε όχι μόνο τον πόνο, αλλά και μην προσβληθούμε από τον πόνο του άλλου. Καταντήσαμε να θεωρούμε τον πόνο του συνανθρώπου μας βολή στο άτομό μας. Χάσαμε την ιδιότητα του ανθρώπου. Ξεχάσαμε να βοηθούμε, να συμπονούμε, έστω να καταλαβαίνουμε. Συνηθίσαμε να αγνοούμε όλα εκείνα που δεν μας αφορούν ή μάλλον που πιστέψαμε πως δεν μας αφορούν. Και κάπως έτσι βρεθήκαμε έξω απ' την πραγματικότητα, έξω απ' τη ζωή.


Τώρα που (αναγκαστικά) το καταλάβαμε, που θέλουμε να ξαναμπούμε στην τροχιά της δεν έχουμε τον τρόπο. Αν προσπαθούμε, το κάνουμε λάθος. Κάποιος μου είπε πως μιλώντας κάνουμε συμβάντα, ενώ γράφοντας κάνουμε κείμενα, δηλαδή αντικείμενα. Εμείς λοιπόν σ' έναν κόσμο βουβό τι κάνουμε; Δημιουργούμε περίτεχνα σε όλους τους τομείς αντικείμενα, ενώ αυτο που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να μιλήσουμε. Μιλάμε αλλά δεν κουβεντιάζουμε. Νιώθουμε αλλά δεν εκφραζόμαστε. Πονάμε, αλλά το ανεχόμαστε. Πάλι από φόβο. Γιατί είναι επώδυνο να συναναστραφείς και επομένως να αναγκαστείς να πλάσσεις τον χαρακτήρα σου, τις απόψεις και τις ιδέες σου με βάση τα νέα δεδομένα! Αλλά ειδοποιός διαφορά στον πόνο που ανέχεσαι και στον πόνο που αποφεύγεις είναι ότι ο δεύτερος είναι παραγωγικός. Είναι αυτός που θα σου μάθει. Πώς είναι δυνατόν να μην σου μάθει; Αυτός αποτελεί προσωπικό σου βίωμα και υπόδειξη και δρόμο. Ένας δρόμος ατελείωτος που συνεχώς σε παιδεύει, σε εκπαιδεύει, αλλά ταυτόχρονα σε ευχαριστεί, αφού είναι δικός σου και τίποτα δεν έχει την αίγλη του προσωπικού δημιουργήματος. Ας αναλογιστούμε επομένως αν αξίζει πλέον να μένουμε μόνο παρατηρητές!

2 σχόλια:

  1. Για κοιταμε στα ματια λοιπον και θυμισου ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ας θυμηθουμε επιτελους τι αξιζει, οχι για τους αλλους, αλλα για την δικη μας ψυχη και γαληνη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή