Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Η αναπόδραστη υποχρέωση της Νέας Δημοκρατίας

Του Γιώργου Ευγενίδη

Παρατηρώ τον τελευταίο μήνα την όλη προεκλογική καμπάνια της ΝΔ και ομολογώ πως βλέπω με ικανοποίηση το κόμμα να επανέρχεται στη λογική και στην ατζέντα του πραγματισμού. Διότι η ΝΔ μέχρι τις εκλογές της 6ης Μαίου θύμιζε μόνο λόγω ονόματος την μεγάλη παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή, έχοντας εκλωβιστεί σε μια παλαιοκομματική ρητορεία, ενώ επίσης επέλεξε να αυτοπαγιδευθεί θέτοντας ως στόχο την αυτοδυναμία. Ο στόχος αυτός δεν οφειλόταν σε πολιτική αφέλεια αυτή καθ'εαυτή, αλλά μάλλον σε μια προσπάθεια της ηγετικής ομάδας του κόμματος να συσπειρώσει τη βάση του, η οποία είχε τριχοτομηθεί-το ελάχιστο.


Είναι ο Σαμαράς ηγέτης; Σε καμία περίπτωση δεν θα ρίσκαρα μια τέτοια εκτίμηση. Διότι δεν μπορώ να κρίνω τόσο θετικά έναν άνθρωπο που επί δύο χρόνια έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο, συρρικνώνοντας κατ'αυτόν τον τρόπο την παράταξη. Πώς γίνεται να χαρακτηριστεί a priori ηγέτης ο άνθρωπος που δεν ψήφισε το πρώτο Μνημόνιο, αλλά ψήφισε το δεύτερο; Αν ήταν ηγέτης θα είχε κρατήσει στο κόμμα τους περίπου 25 βουλευτές που απεχώρησαν, διότι θα είχε βρει μια φόρμουλα συμβίωσης. Εν ολίγοις: Ο Σαμαράς έκανε πολλά και τραγικά λάθη που απέβησαν εις βάρος της Νέας Δημοκρατίας, της αξιοπιστίας της και της παρεμβατικότητάς της.

Από την 6η Μαίου και μετά, όμως, παρατηρώ μια θεαματική στροφή του Προέδρου της ΝΔ που συμπαρασύρει, όπως είναι φυσικό, και το κόμμα. Ίσως ο Αντώνης Σαμαράς να ωρίμασε πρόωρα μετά το ολιγοήμερο φλέρτ του με την εξουσία την περίοδο των διερευνητικών επαφών. Ίσως, όμως, και να ωρίμασε αντιλαμβανόμενος την ατραπό στην οποία κινδύνευε-και κινδυνεύει- να βυθιστεί η χώρα. Όποια και να είναι η αιτία, το αποτέλεσμα είναι πως σήμερα στο τιμόνι της χώρας βρίσκεται ένας άνθρωπος που έχει διάθεση να δουλέψει και να προσφέρει. Δεν αμφισβητώ τις καλές του προθέσεις, αλλά αν επαναλάβει τα ίδια λάθη, μέσα σε ένα μήνα το πολύ θα αποτελεί persona non grata για το σύνολο της κοινωνίας.

Άκουσα και πολλά αρνητικά σχόλια για την επιλογή των προσώπων που στελεχώνουν την νέα κυβέρνηση. Αδυνατώ, όμως, να διακρίνω την σωρεία λαθών του Αντώνη των Σαμαρά. Και εν πάσι περιπτώσει, στις επιλογές αυτές συναίνεσαν και οι άλλοι δύο πολιτικοί αρχηγοί, οι οποίοι είχαν το δικαίωμα του βέτο, όπως και έπραξε ο Φώτης Κουβέλης στην περίπτωση Βορίδη-Γεωργιαδη. Να συμφωνήσω πως ο Ευρυπίδης Στυλιανίδης δεν είναι η πιο δόκιμη επιλογή, αν λάβει κανείς υπ'όψιν το βεβαρυνμένο παρελθόν του. Το ίδιο ισχύει και για τον Νίκο Δένδια. Αλλά επειδή πολλά ακούω και για δύο κρίσιμα Υπουργεία, το Εργασίας και το Υγείας, εγώ θα αρκεστώ στο να πω, πως κάποιοι άλλοι θα έπρεπε να έχουν τα πολιτικά καρύδια να αναλάβουν αυτά τα δύο Υπουργεία και να μην κάνουν κριτική εξ'απαλών ονύχων στον Γιάννη Βρούτση και τον Ανδρέα Λυκουρέντζο αντίστοιχα που τόλμησαν να αναλάβουν τα κρίσιμα αυτά πόστα, με κίνδυνο της πολιτικής τους καριέρας.

Το νέο κυβερνητικό σχήμα καλείται να "σπάσει πολλά αυγά" και το ίδιο ισχύει και για τον Πρωθυπουργό. Καλούνται να αναδιαπραγματευτούν τα μελανά σημεία μιας Σύμβασης, αλλά παράλληλα να εφαρμόσουν πλήρως και τα θετικά της. Δεν επιτρέπονται εκπτώσεις και μέτρα χαμηλού πολιτικού κόστους, όπως επέλεξε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Διότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επέλεξε την πρακτική των οριζόντιων περικοπών, της μηδενικής ανάπτυξης, της βύθισης της αγοράς στο τέλμα της ύφεσης και εν τέλει της εξαθλίωσης εκατομμυρίων πολιτών. Ακριβώς γιατί δεν εφάρμοσε παρά έκοψε, έκοψε, έκοψε και ίσως ακόμα να έκοβε αν ήταν στην εξουσία. Το πρόβλημα με αυτή την μέθοδο, ήταν πως έκοβαν λάθος. Σαν μια μοδίστρα που δεν ξέρει και πολύ καλά τη δουλειά της και κόβει όπου βρει ελπίζοντας να πετύχει κατά προσέγγιση τον στόχο.

Η νέα κυβέρνηση καλείται να προωθήσει επιτέλους αυτές τις διαρθωτικές μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνονταν στο πρώτο και στο δεύτερο Μνημόνιο, αλλά ποτέ δεν εφαρμόστηκαν. Καλείται να τολμήσει μια ρήξη με το παρεθόν της φαυλοκρατίας στην Ελλάδα, δίνοντας μια ανοδική ώθηση στην ελληνική οικονομία που βαλτώνει, αλλά και παράλληλα να προσφέρει κίνητρο σε τόσους και τόσους απογητευμένους πολίτες, οι οποίοι βασιζόμενοι στο θυμικό τους, στήριξαν κόμματα που υπόσχονταν ένα πουκάμισο αδειανό. Δεν πρέπει να υποκύψει στις σειρήνες του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξ.Ελλ, δύο κομμάτων που προσπαθούν με λαικίστικη ρητορεία να αποσπάσουν τη λαική συναίνεση. Δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια. Διότι αν αμβλύνει την αποφασιστικότητά της και τη διάθεσή της για ρήξη, τότε ο Αντώνης Σαμαράς θα έχει προβεί σε μια έκπτωση, που δεν θα λειτουργήσει συρρικνωτικά μόνο για την παράταξη, αλλά και για την ίδια την χώρα.

Το μήνυμα που έδωσε ο ελληνικός λαός είναι ξεκάθαρο: πρέπει να μείνουμε στην Ευρώπη με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αλλά δεν γίνεται να συνεχιστεί η ίδια αδιέξοδη πολιτική των τελευταίων 2,5 χρόνων. Αυτή η κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να υπηρετήσει αυτή την εντολή, αλλά αν αποτύχει η χώρα θα παραδοθεί στην επικίνδυνη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή και μόνο η επίγνωση αρκεί για να ενδυναμώσει τη διάθεση για επίτευξη του στόχου.

Πλέον ο μονόδρομος της ευρωπαικής επιλογής και της υιοθέτησης τολμηρών μέτρων έχει καταστεί αδίρρητη αναγκαιότητα.

Η υποχρέωση αυτή είναι πλέον αναπόδαστη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου