Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Ενότητα «Λάθη» – Αντί προλόγου.



Της Κυβέλης Μαρούδα

Θυμήθηκα πρόσφατα την φράση ενός φίλου που μου είχε πει κάποτε «είτε η ζωή είναι ένα λάθος, είτε εμείς είμαστε ένα λάθος το οποίο συμβαίνει στη ζωή». Δεν έδωσα σημασία εκείνη τη στιγμή ή μάλλον έδωσα την πρεπούμενη σημασία αλλά ο φιλοσοφικός στοχασμός του φίλου μου παραήταν βαρύς για την ελαφριά στιγμή χαλάρωσης μου.

Η σκέψη πως μοιραία ταυτιζόμαστε με τα λάθη παρέμεινε μέσα μου. Με έτρωγε. Και τα πράγματα γίνονται περίπλοκα όταν κάποιος αναρωτηθεί ποιες είναι τέλος πάντων οι συνιστώσες του σωστού και ποιες του λάθους. Δηλαδή τα πράγματα περιπλέκονται γιατί ο διαχωρισμός λάθους-σωστού είναι απίστευτα δυσδιάκριτος και απίστευτα υποκειμενικός.
Κι όμως ακούς καθημερινά φίλε μου, εσύ όπως και εγώ, να μιλούν όλοι με ευκολία για τα λάθη, να κατηγορούν, να κατακρίνουν και να επικρίνουν, να κουνάνε το δάχτυλο λέγοντας πως «δεν έπρεπε να γίνει έτσι μα αλλιώς». Συμπέρανα λοιπόν πως υπάρχουν κατηγορίες λαθών: α) τα λάθη που πράττουμε μη έχοντας άλλη επιλογή, τα λάθη μονόδρομος β) τα λάθη που πράττουμε ενώ έχουμε εναλλακτική, τα λάθη σταυροδρόμι ή αλλιώς τα λάθη επιλογής γ) τα λάθη που πράττουμε παρ’ όλη την πληθώρα επιλογών, τα λάθη βλακώδους επιλογής.
Την πρώτη κατηγορία δε την αγγίζει κανείς. Υπάρχει κάτι το ιερό, το μυστηριακό. Υπάρχει σεβασμός, είναι κάτι σαν άγραφος νόμος. Και από κάποιο σημείο κι έπειτα είναι σαν «ο καταδικασμένος» να εξαγνίζεται και να εξιλεώνεται. Όσον αφορά εκείνους που ασχολούνται και καυτηριάζουν άτομα που βάλλονται παραδομένα ή μαχόμενα στην αρένα του λάθους, δεν έχω να σχολιάσω κάτι. Εύχομαι μόνο να μη βρεθούν ποτέ σε αυτή τη θέση.
Προχωρώντας με τις άλλες δυο κατηγορίες, το λογικό θα ήταν να ασχολούνται όλοι με την τελευταία. Αλλά παραδόξως όμως τη θεωρούμε πολύ βλακώδη για να ασχοληθούμε μαζί της. Πέφτουμε με τα μούτρα στη δεύτερη, με εμπάθεια και λύσσα της αλλάζουμε τα φώτα. Λες και εμείς είμαστε αλάθητοι. Λες και εσύ είσαι τέλειος. Λες και εγώ δεν κάνω λάθη ποτέ.
Ναι. Ζούμε στην εποχή του λάθους. Πάντα οι άνθρωποι ζούσαν στην εποχή του λάθους ή καλύτερα όσο υπάρχουν άνθρωποι υπάρχει και λάθος. Γιατί ο άνθρωπος σκέφτεται, στοχάζεται, νιώθει, μπερδεύεται, εμπιστεύεται, υπολογίζει και καμιά φορά γίνεται και εαυτούλης.

1 σχόλιο:

  1. Ή ΣΤΡΑΒΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΥΑΛΟΣ Ή ΣΤΡΑΒΑ ΑΡΜΕΝΊΖΟΥΜΕ

    ΑπάντησηΔιαγραφή