Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Σοβαρός Κίνδυνος Πολέμου στη Μέση Ανατολή Σε Περίπτωση Παρέμβασης στη Συρία


Του Νάσου Αμπουέλ


Δεν υπάρχει πιστεύω κανένας σοβαρός και σκεπτόμενος πολίτης που να προκρίνει τη τυραννία ως μοντέλο διακυβέρνησης.  Κανένας λοιπόν δε δύναται να στηρίζει, επί της αρχής, τα δικτατορικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής, που φαλκιδεύουν τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των πολιτών τους, δημιουργούν δυναστείες και προσωπικές αυτοκρατορίες με τον πλούτο της χώρας και χρησιμοποιούν τα παραδοσιακά αυταρχικά μέσα χειραγώγησης του λαού (μυστικές υπηρεσίες, παρακράτος, αστυνομοκρατία κλπ.). 

Σίγουρα τα εγκλήματα του Μπασάρ Αλ Άσαντ στη Συρία προκαλούν αποστροφή σε κάθε ευσυνείδητο πολίτη του Δυτικού Κόσμου, που έχει εμπεδώσει την αξία της Δημοκρατίας και της ελευθερίας.  Και σίγουρα, όλοι μας επιθυμούμε να μπει ένα τέλος σε αυτό το όργιο βαρβαρότητος, όπου θύμα είναι ολόκληρος ο Συριακός λαός.  Ωστόσο, αμφιβάλλω αν μια στρατιωτική επέμβαση παρόμοια με αυτή που έγινε στη Λιβύη, είτε αυτή θα βρίσκεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ είτε υπό τη μονομερή ηγεμονία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ θα δώσει ουσιαστική λύση στο πρόβλημα.  Δεν ισχυρίζομαι ότι δε πρέπει να γίνει καμία παρέμβαση.  Όμως, θεωρώ ότι αν ακολουθήσουμε τη πεπατημένη στρατηγική παρέμβασης της Λιβύης, θα αποτύχουμε στη προσπάθεια μας να δώσουμε λύση στη κρίση και μάλιστα θα δημιουργήσουμε χειρότερα προβλήματα στην εύφλεκτη αυτή περιοχή.    


Η περίπτωση της Συρίας διαφέρει από αυτή της Λιβύης σημαντικά σε ότι αφορά τη γεωπολιτική βαρύτητα της χώρας.  Η Συρία αποτελεί στρατηγικός κόμβος που συνδέει το Ιράν με τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο, επιτρέποντας στο Ισλαμικό καθεστώς να εξοπλίζει αυτή τη παραστρατιωτική οργάνωση.  Άρα, το καθεστώς Άσαντ είναι πολύτιμος κρίκος για την επιρροή του Ιράν στη Μέση Ανατολή και αμφιβάλλω ότι το Ιράν θα παραδώσει τον σύμμαχό του αμαχητί. 

Παράλληλα, η Χεζομπολάχ, που αν και βρίσκεται σε σχετική «χειμερία νάρκη», παραμένει καλά οχυρωμένη και άκρως ενισχυμένη με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς που μπορούν να πλήξουν νευραλγικές πόλεις του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένου και του Τελ Αβίβ. 

Εν τούτοις, μια πιθανή στρατιωτική επέμβαση από πλευράς του ΝΑΤΟ ή του ΟΗΕ όπως στη Λιβύη, δηλαδή με τη μορφή εναέριων βομβαρδισμών και ανοιχτής ενίσχυσης των ανταρτών, κινδυνεύει να οδηγήσει σε γενικότερη σύρραξη στη Μέση Ανατολή, με πιθανή στρατιωτική παρέμβαση του Ιράν στη Συρία στο πλευρό του καθεστώτος και νέο πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ, που με εντολή του Ιράν θα αποφασίσει να επιτεθεί στο Ισραήλ, που το θεωρεί βασικό υποκινητή στη προσπάθεια ανατροπής του καθεστώς Άσαντ.  Μάλιστα, αυτή η ανάφλεξη στη περιοχή ενδέχεται να είναι πιο καταστροφική από οποιονδήποτε άλλο πόλεμο έχει γνωρίσει η Αραβική Χερσόνησος. 

Αυτό το ενδεχόμενο δεν είναι ανεδαφικό.  Αποτελεί και εκτίμηση των ΗΠΑ και γι’ αυτόν τον λόγο ήταν αρχικώς διστακτική η ηγεσία του Λευκού Οίκου για τα σχέδια πιθανής στρατιωτικής παρέμβασης στη Συρία. 

Ταυτόχρονα, ένας νέος πόλεμος στη Μέση Ανατολή, πέραν από τους εκατοντάδες νεκρούς και τις καταστροφές, θα δυναμίτιζε περαιτέρω και το κλίμα στην Αίγυπτο και θα υποδαύλιζε την ανάπτυξη ενός αντι-Δυτικού και αντι-Ισραηλινού ρεύματος στη μεγαλύτερη χώρα του Αραβικού κόσμου. Επιπροσθέτως, μια γενικευμένη σύρραξη θα έδινε αφορμή στον Αιγυπτιακό στρατό να δικαιολογήσει την επαναφορά των μέτρων εκτάκτου ανάγκης (ουσιαστικά, τον στρατιωτικό νόμο), εμφορούμενος από ανάγκες εθνικής ασφάλειας.

Η πιθανή αναχαίτιση του επαναστατικού κύματος στη περιοχή λόγω ενός νέου πολέμου θα ήταν ολέθρια, καθώς θα τερμάτιζε τις προσπάθειες εκδημοκρατισμού της Μέσης Ανατολής.  Θα κινδύνευε δηλαδή η Δύση, που επί σειρά ετών επιχείρησε να οικοδομήσει δημοκρατικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή (μέσω στρατιωτικών παρεμβάσεων σημειώνω, θυμηθείτε Ιράκ, Αφγανιστάν), να σταθεί η ίδια δύναμη αντίδρασης, προς όφελος των απολυταρχικών καθεστώτων.  Έπειτα, θα υπέθαλπε νέους θύλακες τρομοκρατίας, με ότι αυτό συνεπάγεται για όλους μας. 

Δεδομένης της στενής σχέσης του Άσαντ με το Ιράν δυστυχώς προβλέπω μια οδυνηρή και αιματηρή εξέλιξη στη Συρία.  Πιθανή παρέμβαση, παρόμοια με αυτήν της Λιβύης μάλλον δε θα αποβεί λυσιτελής.  Αν πράγματι η Δύση (καθώς Ρωσία και Κίνα διατηρούν πολλές επιφυλάξεις) επιθυμεί πραγματικά να δώσει ένα τέλος στο μαρτύριο του Συριακού λαού θα πρέπει να επέμβει και με χερσαίες δυνάμεις, που θα παραμείνουν στη Συρία και γενικότερα στη περιοχή για σημαντικό χρονικό διάστημα για να μπορέσουν να σταθεροποιήσουν τη κατάσταση και να εμποδίσουν το Ιράν να επέμβει στα εσωτερικά της χώρας.  Όμως είναι έτοιμη η Δύση να δεσμευτεί με μια τέτοια επιχείρηση που μπορεί να εξελιχθεί σε νέο Ιράκ;

Η Συρία δεν είναι Λιβύη.  Αν η Δύση θέλει πράγματι να συμβάλλει στον εκδημοκρατισμό της περιοχής, και να διαψεύσει εκείνους που ισχυρίζονται ότι η επέμβαση στη Λιβύη είχε ως κρυφό στόχο τα πετρέλαια της χώρας και όχι τη προάσπιση των δικαιωμάτων ενός έθνους, πρέπει να πάρει μια γενναία και ιστορική απόφαση, με τεράστιο πολιτικό, ηθικό και ανθρώπινο κόστος.         

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου