Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Το σύνδρομο Πίου

Του Γιώργου Ευγενίδη

Στην πασίγνωστη πλέον τηλεοπτική διαφήμιση ο ρακένδυτος επαίτης ονόματι Πίου, από γνωστή "ποδοσφαιρομάνα" της Αφρικής αποτελεί το λαβράκι που ζητά ο κουτοπόνηρος πρόεδρος μιας ΠΑΕ για να τονώσει το ενδιαφέρον για τον σύλλογό του. Διαδικτυακή καμπάνια, μεγαλεπήβολες ανακοινώσεις, φρενίτιδα δημοσιότητας για το νέο αστέρι της ομάδας. Ο Πίου, ακόμα και αν είναι στην πραγματικότητα άσχετος από ποδόσφαιρο, αποτελεί πανάκεια για την ομάδα του κου. Προέδρου.

Έχω την γνώμη πως το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού πάσχει από το σύνδρομο Πίου. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς το γεγονός, πως αντί να παλεύουμε καθημερινά για το καλύτερο αναζητούμε μια πολιτκή κυρίως όαση, η οποία θα μας απαλλάξει από όλα μας τα προβλήματα εύκολα και απλά. Ο ΣΥΡΙΖΑ νομίζω πως αποτελεί πολύ ξεκάθαρα την χαρακτηριστικότερη έκφανση αυτού του ιατρικώς ατεκμηρίωτου ακόμα συνδρόμου, το οποίο ταλανίζει την σκέψη και τη ζωή μας.


Ψάχναμε τον μονόφθαλμο ανάμεσα στους τυφλούς ή μια εύκολη λύση που θα τονώσει τον πληγωμένο,πλην υπέρμετρο, εγωισμό μας και θα αποκαταστήσει όσα χάσαμε τόσο γρήγορα; Λένε πως η άνοδος μπορεί να είναι εύκολη, αλλά το δύσκολο κομμάτι είναι κανείς να διατηρηθείς ψηλά. Ε, λοιπόν, και η ελληνική περίπτωση μια τέτοια ιστορία ανόδου και πτώσης είναι και προσπάθησαν πολλοί συμπολίτες μας να μετριάσουν την πτώση, μήπως και περισώσουν κάτι από την παλιά τους αίγλη.

Αυτό που δεν καταλάβαμε είναι το εξής: Τέρμα η αίγλη, τέρμα τα λούσα, τέρμα οι πολυτέλειες που δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε και είναι πολύ πιο πάνω και από δυνατότητές μας και από το επίπεδο της λογικής μας. Παρασυρθήκαμε μια φόρα και αντί να συνειδητοποιήσουμε την ματαιότητα και να δουλέψουμε για να οικοδομήσουμε κάτι στέρεο αυτή τη φορά, προσπαθήσαμε να βρούμε τον Σωτήρα που θα χτυπήσει το χέρι στο μαχαίρι και θα μας λύσει όλα μας τα προβλήμα. Για τους ορθά σκεπτόμενους δεν κομίζω Γλαύκα εις Αθήνας, αλλά αυτή η ουτοπία, στην οποία αυτοπαγιδευτήκαμε, για να κάνει πιο ανώδυνη την πτώση μας ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Ο Πίου-Τσίπρας και η ΠΑΕ ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να παρουσιάζονται ως το δίδυμο που θα φέρει πίσω στους Έλληνες την χαμένη τους δόξα και αίγλη. Στην πραγματικότητα ήταν το κόμμα που υποσχέθηκε την συνέχιση της λογικής της φαυλοκρατίας, η οποία ευθύνεται εν πολλοίς για την σημερινή κατάσταση. Ναι, σύμφωνοι, δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που τη διαμόρφωσε, αλλά ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ με τα παλαιά μέλη του ΠΑΣΟΚ που υπερασπίστηκαν σχεδόν μέχρι θανάτου αυτή την πρακτική. Στα δικά μου μάτια, έχουν ήδη μπει στο κάδρο της φαυλότητας.

Ο Πίου, επομένως, ήταν και είναι μια αφορμή να αισιοδοξούμε πως κάτι μπορεί να πάει καλύτερα. Πως ίσως πάρουμε και πρωτάθλημα και το Τσάμπιονς Λίγκ και το Διηπειρωτικό με αυτόν στην κορυφή της επίθεσης. Είναι ο παίχτης που θα βάλει τα κρισιμότερα γκολ στο 90 και στο 120 της παράτασης και θα μας χαρίσει ανείπωτη εθνική υπερηφάνεια. Όλα αυτά θα καταρρεύσουν μόλις έρθει σε επαφή με την μπάλα ο Πιου και εξαπολύσει ένα σουτ που θα ζήλευε και κυνηγός μπεκάτσας. Καταστροφή! Τι παλτό μας φόρτωσε πάλι ο Πρόεδρος, η διοίκηση φταίει και τα λοιπά χαριτωμένα. Και εσύ αγαπητέ φίλε; Εσύ δεν φταις που παρασύρθηκες από πομφόλυγες και φληναφήματα αισχίστου είδους και έγινες κομμάτι του περιοδεύντος θιάσου με τον Πίου επικεφαλής; Όχι, εσύ είσαι αθώος και θα περιμένεις το επόμενο μεγάλο μεταγραφικό απόκτημα για να δώσεις πάλι ρεσιτάλ αμετροέπειας.

Το σύνδρομο του Πίου είναι ανάγλυφο στην μικρή μας πραγματικότητα. Έχουμε μέσα μας έναν πιστό οπαδό που παρασύρεται εύκολα από τις Σειρήνες, από αυτούς που τάζουν πολλά και εύκολα. Το στοίχημα είναι να αποδεχτούμε το εξής θεμελιώδες: Πίου δεν υπάρχει. Αν είναι να κερδίσουμε όλα τα παραπάνω ή τουλάχιστον την αξιοπρέπειά μας ξανά,μπορούμε να το κάνουμε μόνο όλοι μαζί και μόνο με σκληρή δουλειά.

Οι πριμαντόνες-ηγετικά ανδρείκελα ας καταλήξουν "στο χρονοντούλαπο της ιστορίας".

1 σχόλιο:

  1. -Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
    κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
    Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
    κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
    Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
    Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
    και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
    Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
    Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή