Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Η προσέγγιση της δημοκρατίας και η νέα τάξη πραγμάτων


Τα τελευταία χρόνια όσο περισσότερο θεμελιώνονται τα ανθρώπινα δικαιώματα τόσο περισσότερο φουντώνουν οι φωνές για την θέσπιση μιας δημοκρατίας, όπως στην Αρχαία Αθήνα, που ήθελε τους πολίτες να λαμβάνουν το πλήθος των αποφάσεων. Από την μια πλευρά είναι ο “ανατολικός” πολιτισμός που αναζητά μέχρι σήμερα την «δημοκρατία» του δυτικού πολιτισμού και από την άλλη πλευρά είναι ο δυτικός πολιτισμός που προσπαθεί να προσεγγίσει την απόλυτη δημοκρατία.

Όσον αφορά την πρώτη πλευρά οι λαοί του ανατολικού πολιτισμού προσπαθούν προσπεράσουν τα απολυταρχικά καθεστώτα και να κατασταλάξουν στο πολίτευμα της «δημοκρατίας» κατά τα άλλα των δυτικών λαών˙ το πιο κοντινό παράδειγμα είναι αυτό της “αραβικής άνοιξης”. Πάει σχεδόν ενάμιση χρόνος από την απαρχή της “αραβικής άνοιξης” που έφερε ένα μεγάλο μερίδιο των αραβικών κρατών να επαναστατήσουν ενάντια στα απολυταρχικά καθεστώτα τους που τους αφαιρούσαν είτε έμμεσα είτε άμεσα τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως τα έχουν θέσει οι λαοί της δύσης. Η εξέγερση αυτή των αντικαθεστωτικών έλαβε πολλές φορές τη βοήθεια των δυτικών χωρών (Λιβύη), με τη «καθοριστική» συνεισφορά κυρίως των ΗΠΑ αλλά και άλλων συμμαχικών χωρών. Μήπως όμως αυτή η κατά τα άλλα βοήθεια των συμμαχικών χωρών ήθελε αλλά και θέλει ακόμα (Συρία) την εκμετάλλευση φυσικών πόρων, την παύση της ανάπτυξης των χωρών αυτών αλλά και την εμπόδιση των σχεδίων για μια “αφρικανική ένωση” όπως την είχε ορίσει ο Καντάφι; Μήπως τελικά η αλλαγή του πολιτεύματος με το έμμεσο ή άμεσο  καθορισμό των κυβερνόντων από τις ΗΠΑ (Ιράκ) δεν οδηγέι σε αυτοκυριαρχία των κρατών αυτών αλλά σε μια καθαρή κυριαρχία των ΗΠΑ για άλλη μια φορά (με διαφορετικό τρόπο αυτή τη φορά και όχι με πόλεμο);
Όσον αφορά το δυτικό πολιτισμό, παρατηρούμε το τελευταίο καιρό ένα παγκοσμίου εμβέλειας κύμα διεκδίκησης μίας διαφορετικής δημοκρατίας, η όποια θα έχει ως αρχές αυτές της δημοκρατίας των Αθηνών (δηλαδή την ισονομία και την ισηγορία) και όχι αυτές της νέας τάξης πραγμάτων που θέλει την συσσώρευση του πλούτου σε μία μικρή μερίδα των πολιτών (τραπεζίτες, κυβερνόντες κλπ). Με τη κυριαρχία όλο ένα και περισσότερο της νέας τάξης πραγμάτων παρατηρούμε μια τάση για πόλωση των δύο άκρων, με αρκετούς πλούσιους πολίτες, με πάρα πολλούς φτωχούς πολίτες και με την κατάργηση της μεσαίας τάξης, η οποία μας οπισθοχωρεί και αγγίζει το πολίτευμα της ολιγαρχίας και της τιμοκρατίας
Όλα ξεκίνησαν από τις πορείες των “αγανακτισμένων” Ισπανών σε πλατείες όλης της χώρας. Έπειτα αυτό το κύμα εξαπλώθηκε και στην Ελλάδα, η οποία αντιμετώπιζε τα ίδια οικονομικά-πολιτικά-κοινωνικά προβλήματα με την Ισπανία, και πήρε έκταση με τους “αγανακτισμένους στο Σύνταγμα” που ξεπέρασαν ακόμη και τους 500.000 πολίτες. Το κύμα αυτό με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε σε  τσουνάμι με πολίτες όλης της Ευρώπης να ξεχύνονται στους δρόμους με σκοπό την ανατροπή της υποτιθέμενης δημοκρατίας που επέβαλαν τόσα χρόνια οι κυβερνόντες. Το τσουνάμι αυτό όμως δεν σταμάτησε εκεί, το περασμένο Σεπτέμβρη διαπέρασε τον Ατλαντικό και έφτασε στην Αμερική με το κίνημα “occupy wall street”. Όλα αυτά τα κινήματα μας δείχνουν την σθεναρή αντίσταση της πλειοψηφίας των πολιτών ενάντια σε μια νέα τάξη πραγμάτων, αλλά και την ελπίδα των πολιτών να λαμβάνουν οι ίδιοι τις αποφάσεις και όχι μια μικρή μερίδα πολιτών που θέλει το λαό χειραγωγημένο.
Όπως διαπιστώσαμε και οι δύο πλευρές απέχουν πολύ από την άμεση δημοκρατία. Όμως η ελπίδα μας για την «αναχαίτιση» της νέας τάξης πραγμάτων και της υποταγής του λαού από μια μικρή μερίδα πολιτών πρέπει να παραμείνει ακλόνητη, ακόμη και αν με αντιδημοκρατικό και φασιστικό τρόπο διώχνουν το λαό από τις λαϊκές συγκεντρώσεις.  
By Johneybat

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου