Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Διχασμένοι ή τρομοκρατημένοι έλληνες;

Του αναγνώστη johneybat



Σχεδόν μία εβδομάδα έχει περάσει από τις δεύτερες συνεχόμενες εκλογές. Τελικά όπως μάθαμε λίγες ώρες μετά το πέρας της εκλογικής διαδικασίας ή “τρομοκρατία” νίκησε την δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση της μεγαλύτερης μερίδας των πολιτών, η όποια ήθελε να ελπίζει σε κάτι διαφορετικό από τα έως τώρα πολιτικά δεδομένα.  
Σε ένα κλίμα αβεβαιότητας για την επάνοδο του έθνους μας, οι δύο πόλοι έθεσαν δύο διλήμματα στο λαό μας 1ο Μνημόνιο ή Έξοδος από το Ευρώ 2ο Μνημόνιο ή Σύριζα. Όσον αφορά το πρώτο δίλημμα οι περισσότεροι από εμάς ξέρουμε ότι ή κατάργηση του μνημονίου δεν συνεπάγεται και έξοδος τη Ελλάδας από το Ευρώ, αφού με βάση των όρων της Ευρωζώνης καμία χώρα δεν μπορεί να εκδιωχθεί από το
Ευρώ παρά μόνο αν η ίδια το θελήσει. Όσον αφορά το δίλημμα του ΣΥΡΙΖΑ, όλοι γνωρίζουμε ότι και άλλες δυνάμεις πλην του ΣΥΡΙΖΑ (σχεδόν το 65 του πληθυσμού, μαζί με την μερίδα των πολιτών που επέλεξαν ή δεν μπόρεσαν από οικονομικούς κυρίως λόγους να συμμετάσχουν στην εκλογική διαδικασία)  έχουν ταχθεί ως αντιμνημονιακά κόμματα ή ως κόμματα που θέλουν σοβαρή αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου (όχι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ), όποτε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ούτε αυτό το δίλημμα έχει βάση.
Από την μία πλευρά, σχεδόν το 30% του πληθυσμού που συμμετείχε στην εκλογική διαδικασία αρκέστηκε στα “ψευτοδιλήμματα” της ΝΔ, όπως ο ίδιος ο σημερινός μας πρωθυπουργός είχε χαρακτηρίσει ένα χρόνο πριν. Ενώ το 27% των πολιτών ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ, ως μια ελπίδα αλλαγής της οικονομικοκοινωνικοπολιτικής πορείας του τόπου, αψηφώντας εν μέρει το συνολικό του πρόγραμμα και εστιάζοντας κυρίως στην κατάργηση του μνημονίου.

Το μήνυμα το όποιο σίγουρα λάβαμε, με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα, είναι ότι η πλειοψηφία του ελληνικού κράτους θα ήθελε την κατάργηση του μνημονίου ή σχεδόν την ολοκληρωτική αλλαγή των μέχρι τώρα συμφωνηθέντων που θέλουν το έθνος μας σε βαθιά ύφεση και σε υποταγή για τα επόμενα χρόνια. Όμως για άλλη μια φορά οι μέχρι τώρα κυβερνόντες μας καταπάτησαν την λαϊκή βούληση, αφού πρότινος είχαν τρομοκρατήσει τους ψηφοφόρους τους, και θέλησαν να συνεργαστούν σε μια κυβέρνηση «εθνικής συνευθύνης», όπως την αυτοχαρακτήρισαν, με σκοπό όπως είπαν την αναδιαπραγμάτευση των δεσμεύσεων του μνημονίου.
Δεν θα ήταν όμως παράλογο τα δύο κόμματα, τα όποια μαζί ψήφισαν το μνημόνιο 2 να πάρουν πίσω τις δεσμεύσεις τους και να στραφούν σε μια αναδιαπραγμάτευση των όρων του; Μήπως τελικά οι κυβερνόντες συνεχίζουν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλά εδώ και τρανταχτώ και πλέον χρόνια, δηλαδή να δημαγωγούν το λαό κατά τη διάρκεια του προεκλογικού τους αγώνα και στη συνέχεια να αψηφούν το προεκλογικό τους πρόγραμμα. Πάνω σε αυτό το θέμα, κατά την γνώμη μου, μόνο μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση (με ευρεία λαϊκή βούληση) και όχι αντιευρωπαϊκή θα μπορούσε να απαλλάξει τη χώρα μας από αυτούς τους αντιλαϊκούς όρους του μνημονίου οι οποίοι σιγά-σιγά παραχωρούν την εθνική μας κυριαρχία και οδηγούν το λαό στη εξαθλίωση.
Το μόνο που μας μένει προς το παρών είναι να ελπίζουμε ότι οι πολιτικοί δεν θα εθελοτυφλήσουν ακόμη μια φορά εις βάρος του «έθνους» τους, ακολουθώντας το συμφέρον των τραπεζιτών, αλλά θα πορευθούν για μια φορά βάση του εθνικό συμφέροντος.

1 σχόλιο:

  1. σας παρακαλώ εξηγήστε μου από που απορρέει η διάθεση για πλήρη κατάργηση του Μνημονίου, διότι εμένα μου φαίνεται ως απογοήτευση λόγω των οριζόντιων περικοπών

    ΑπάντησηΔιαγραφή