Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Η Πιο Μεγάλη Ώρα Είναι Τώρα Για Την Ευρωζώνη


Του Νάσου Αμπουέλ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εδράζεται στο διάλογο και στη διαπραγμάτευση.  Προϋπόθεση και τον δύο είναι οι συμβιβασμοί, ούτως ώστε οι αντικρουόμενες απόψεις να συνθέσουν μια ενιαία πολιτική αντιμετώπισης των προβλημάτων.  Με αυτό το σκεπτικό πρέπει να δράσουν οι ηγέτες της Ευρωζώνης στη Σύνοδο Κορυφής.

Από τη μία, η κα. Μέρκελ δεν επιτρέπει την έκδοση ευρωομολόγων ούτε δέχεται να εγγυηθεί τα δάνεια όλων των κρατών-μελών χωρίς μεγαλύτερο δημοσιονομικό έλεγχο των εθνικών προϋπολογισμών από τα όργανα της Ε.Ε.  Επιπροσθέτως, δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση τη περαιτέρω καθυστέρηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα βοηθήσουν να ανακτήσει η Ευρώπη (και κυρίως οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου) την ανταγωνιστικότητά τους και να ελέγξουν τα Δημόσια χρέη. 


Από την άλλη, ο Ευρωπαϊκός Νότος, με σημαιοφόρους τους κ.κ. Ολάντ, Μόντι, και Ραχόι ζητά άμεση επιμήκυνση του χρόνου αναπροσαρμογής και επικουρικά αναπτυξιακά μέτρα που θα αποτελέσουν φράγματα μπροστά στα κύματα ύφεσης που έχουν πνίξει τις οικονομίες.  Θεμελιώδες αίτημα βέβαια του Νότου είναι το ευρωομόλογο και η ενοποίηση του Ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, καθώς και η ανακεφαλαιοποίησή του.

Ωστόσο, χώρες όπως η Γαλλία, που αξιώνουν τη θέσπιση ευρωομολόγου, δεν επιθυμούν στενότερο δημοσιονομικό έλεγχο των προϋπολογισμών τους από μια τρόικα, όπως συμβαίνει με τις χώρες που έχουν ενταχθεί στον Μηχανισμό Στήριξης (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Κύπρος, Ισπανία).  Δεν επιθυμούν την εκχώρηση δικαιωμάτων εθνικής κυριαρχίας σε θεσμούς της Ε.Ε. που θα τους επιβάλλουν ορισμένα μέτρα τα οποία μπορεί να μη συνάδουν με την ιδεολογία ή τον προσανατολισμό των κυβερνήσεων (όπως στη περίπτωση της Γαλλίας, που αρνείται να ακολουθήσει τον δρόμο της αυστηρής μειώσεως των κρατικών δαπανών που προωθεί η Γερμανία και το φιλελεύθερο μοντέλο). 

Η Γερμανία όμως είναι λογικό να μη συναινεί σε αυτό το πλαίσιο, καθώς δε θέλει να μετατραπεί σε οικονομικός «θεματοφύλακας» της Ευρώπης, χωρίς να έχει εγγυήσεις ότι οι κυβερνήσεις θα είναι συνεπείς και όχι οικονομικά «άσωτες».  Ποιος μπορεί να τους αδικήσει; Θα ξοδεύουμε εμείς στις πλάτες τις δικές τους; Γι’ αυτόν τον λόγο η Γερμανία «θέλει περισσότερη Ευρώπη.» 

Δεδομένης της κατάστασης, πρέπει να βάλουν όλοι λίγο νερό στο κρασί τους για να βρεθεί η χρυσή τομή.  Το Ευρωπαϊκό ιδεώδες προστάζει τη δημοσιονομική εναρμόνιση.  Η κρίση μας δίνει μια ευκαιρία να το πετύχουμε αυτό.  Ας επιτραπεί λοιπόν στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς να καθορίζουν ορισμένους στόχους για τους εθνικούς προϋπολογισμούς τους οποίους οι κυβερνήσεις θα καλούνται να πετύχουν με μέτρα της επιλογής τους εντός του δημοσιονομικού έτους.  Όσες χώρες πετυχαίνουν τους στόχους αυτούς για το δημοσιονομικό έτος, θα έχουν το δικαίωμα να εκδίδουν ευρωομόλογα με την εγγύηση όλων των κρατών-μελών (άρα και της Γερμανίας). Όσες χώρες αποτυγχάνουν δε θα έχουν το δικαίωμα έκδοσης ευρωομολόγου για εκείνο το δημοσιονομικό έτος και θα χρειαστεί να αρκεστούν στους πόρους των Ευρωπαικών Ταμείων Στήριξης.  Έτσι, θα μπορούν να καλύπτουν τις ζωτικές τους ανάγκες, αλλά παράλληλα θα έχουν κίνητρο να επιδιώξουν τη δημοσιονομική πειθαρχία για το επόμενο έτος. 

Όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις, σίγουρα πρέπει να συνεχιστούν με εντατικούς ρυθμούς, αλλά θεωρώ ότι πρέπει να δοθεί μια χρονική παράταση για να μπορέσουν οι χώρες να ανασυντάξουν την οικονομία τους ομαλά.  Με αυτόν τον τρόπο δε θα επιδεινωθεί η υπάρχουσα ύφεση. 

Στο κεφάλαιο της βαρυσήμαντης ανάπτυξης, θα πρέπει να συσταθούν τα ομόλογα έργων και απασχόλησης που θα εκδίδονται αφού οι κυβερνήσεις καταθέσουν συγκεκριμένα σχέδια αξιοποίησης τους που θα εγκριθούν και θα εποπτεύονται κατά την υλοποίησή τους από την Ε.Ε.  Άρα, θα περιορίζουμε σημαντικά τον κίνδυνο άσκοπης ή λαϊκιστικής σπατάλης αναπτυξιακών κονδυλίων. Επίσης, θα μπορούσε να τεθεί ως όρος της επανακεφαλαιοποιήσεως των τραπεζών ότι τουλάχιστον το 40% των κεφαλαίων θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για τη παροχή ρευστότητος στις οικονομίες, υποχρεώνοντας έτσι τις τράπεζες να ανοίξουν τις στρόφιγγες και να αναθερμάνουν την αγορά, χωρίς αναγκαστικά να περάσουν οι τράπεζες υπό κρατικό έλεγχο. 

Όλες αυτές οι προτάσεις είναι βέβαια ασκήσεις επί χάρτου και σίγουρα εγώ δεν έχω ούτε το πολιτικό ανάστημα ούτε τη τεχνοκρατική κατάρτιση να υπαγορεύσω το σχέδιο διάσωσης της Ευρωζώνης στους επικεφαλής της.  Όμως, θέτοντας τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων, μπορώ να φωτίσω το διακύβευμα: θέλουμε περισσότερη Ευρώπη με ισχυρότερη και αποτελεσματικότερη αλληλεγγύη ή παραμονή στο status quo με θεσμική μόνο αλλά όχι ουσιαστική Ευρώπη; Νομίζω ότι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πολίτης επιλέγουν το πρώτο. 

Το σημαντικό είναι να αρθούν οι ηγέτες της Γηραιάς Ηπείρου στο ύψος των περιστάσεων και να παραμερίσουν τα μικρο-εθνικά συμφέροντα και τους διαξιφισμούς με ιλαροτραγικές και αξιολύπητες δηλώσεις του τύπου, «Ποτέ ευρωομόλογο όσο ζω.» (Άνγκελα Μέρκελ)  Με σωφροσύνη και σύνεση καλούνται όλοι στην Ευρωζώνη να κάνουν μια υπέρβαση και να συμβιβαστούν για να δοθεί μια τελική λύση που θα σώσει το κοινό νόμισμα και θα κρατήσει φωτεινό το άστρο του Ευρωπαϊκού οράματος.  Ο Θεός Βοηθός, γιατί η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα, όπως έλεγε και το τραγούδι...         

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου