Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

«Γενηθήτω Φως»

Τον τελευταίο καιρό οι πολιτικές συζητήσεις ,αυτών που  τοποθετούσαν τον εαυτό τους στην δημοκρατική παράταξη αλλά και πολλών άλλων που έχουν χάσει την μιλιά τους με το θαύμα του ΣΥΡΙΖΑ και την τραγωδία της 6ης Μαΐου, στρέφονται γύρω από το εξής ερώτημα γιατί το ΠΑΣΟΚ γνώρισε τέτοια πανωλεθρία? Κατά την γνώμη το ίδιο το ερώτημα αν θέλουμε να γνωρίσουμε τα πραγματικά αίτια της καθίζησης του μέχρι πρότινος «Σοσιαλιστικού Κινήματος» είναι λάθος. Αντίθετα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί κανείς θα έπρεπε να έχει ψηφίσει ΠΑΣΟΚ στις προηγούμενες επεισοδιακές εκλογές, γιατί να ψηφίσει στις επόμενες? Και να εμβαθύνουμε στηριζόμενοι πάντοτε στην ιδία βάση.

Είναι γεγονός ότι ανά την ιστορία σε περιόδους κρίσης η μετριοπάθεια ποτέ δεν ευδοκίμησε . Αντίθετα πάντοτε άκμαζαν τα εξής δυο άκρα,     από την μια, αυτοί που επιθυμούσαν να γλιτώσουν από την καταιγίδα με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες θεωρώντας τες αναπόφευκτες και προσπαθούσαν να συντηρήσουν όπως καλύτερα μπορούσαν τα αγαθά τους, δηλαδή η ανώτερη μεσοαστική και μεγαλοαστική τάξη ή έστω τα άτομα που μέχρι πρότινος άνηκαν σε αυτές τις δυο τάξεις και άρα έχουν αναπτύξει παρόμοια αντανακλαστικά, και από την άλλη αυτοί που θα τους χαρακτήριζε επακριβώς η εξής παραφρασμένη από τον Καζαντζάκη φράση δεν έχω τίποτα, δεν φταίω για τίποτα άρα είμαι ελεύθερος να αρμενίσω στο πέλαγος της κρίσης με βάρκα την ελπίδα και κουπί την μεταρρύθμιση, την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, τον κρατικό παρεμβατισμό και έλεγχο  σε χρηματοπιστωτικά ζητήματα όπως τα ΔΣ των ιδιωτικών τραπεζών οι οποίες μολονότι επιβιώνουν χάρη στην κρατική χρηματοδότηση αρνούνται επίμονα να αφήσουν το κράτος να πάρει όσα δικαιούται και έχει πληρώσει ( καθώς είναι η μερίδα του λέοντος), την αναδιάρθρωση της νομοθεσίας ώστε να κλείσουν τα παραθυράκια διαφυγής των ισχυρών της εκάστου μπουρζουαζίας, την σύγκρουση με την ιδία την δικαιοσύνη σε ζητήματα που δρα συντεχνιακά και την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας που αν μη τι άλλο μαστίζει αυτήν την χωρά. Στην Ελλάδα τον εκπρόσωπο των πρώτων παραδοσιακά κατέχει η ΝΔ ως το πιο διαδεδομένο κυβερνητικό κεντροδεξιό κόμμα. Μέχρι την 6η Μαΐου το αντίπαλο δέος που εξέφραζε την δεύτερη εξαιρετικά πολυπληθή ομάδα ήταν το ΠΑΣΟΚ. Το Κίνημα όμως αποποιήθηκε του ρόλου του , και μετατράπηκε προεκλογικά σε ένα κόμμα «σουπερμάρκετ» αγόραζε δηλαδή στην πορεία ότι χρειαζόταν, λίγο φιλελευθερισμό για να δικαιολογήσει το μνημόνιο, λίγο κυβερνητικό ξύλινο λόγο και την υπερπροβολη του «ΕΓΩ» κάποιων πρόσωπων για να πείσει για την κυβερνητική του καταλληλότητα δίχως φυσικά να λαμβάνει υπόψη ότι η μέχρι πρότινος εξουσία του πήγαζε από την συνεκτικότητα την συλλογικότητα και κυρίως από ανθρώπους οι όποιοι είχαν παραδοθεί άνευ ορών στο κεντροαριστερό όραμα και φυσικά αμελούσε τις νομοθετικές-διοικητικές πράξεις που θα μπορούσαν να δράσουν ως αριστερό αντίβαρο στην βάναυση νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική. Όλα τα παραπάνω δημιούργησαν ένα αισθητό κενό στην πολιτική ζωή του τόπου το όποιο μένει να δούμε αν θα καλυφτεί με το ΣΥΡΙΖΑ.

Παρόλα αυτά, τα αντανακλαστικά του κινήματος φαίνεται ότι έχουν υπνωθεί καθώς κάνεις δεν έχει αντιληφτεί αυτές τις αλλαγές και αναλώνεται σε ένα ανούσιο αυτομαστίγωμα το όποιο βεβαίως βεβαίως λαμβάνει χωρά μέσα στην προεκλογική περίοδο. Εν ολίγοις τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ συναγωνίζονται για το πιο θα κάνει την μεγαλύτερη αντιπολίτευση στο κόμμα του. Σε αυτή την προσπάθεια μάλιστα πρωτοστατεί ο αρχηγός του με το ανεπανάληπτο «Σαπίσαμε», η σαπίλα όμως δημιουργεί δυσάρεστους συνειρμούς με το θάνατο και επομένως αναρωτιέμαι γιατί κάποιος να επιθυμεί να εμπιστευτεί ένα νεκρό κόμμα?
Έπειτα, οι αυτοκτονικές, για το εναπομείναν κυβερνητικό προφίλ του ΠΑΣΟΚ, δηλώσεις τουτέστιν «θα στηρίξουμε οιαδήποτε κυβέρνηση» στερούν από το ΠΑΣΟΚ το προνόμιο του τρίτου πόλου σε αυτή την νέα περίοδο που καταπώς φαίνεται θα χαρακτηριστεί από κυβερνητικούς συνασπισμούς. Έτσι η τέως δημοκρατική παράταξη αυτοπαρουσιάζεται δια του στόματος του αρχηγού της ως δεκανίκι οποιουδηποτε την επιλέξει. Με αυτόν το τρόπο όμως αλήθεια, γιατί να εμπιστευτεί κάνεις ένα κόμμα αμφιβόλου αφοσίωσης και ιδεολογικού περιεχομένου που θα άγεται και θα φέρεται ανάλογα με τις ορέξεις του πρώτου κόμματος και ποιος εγγυάται στους εκλογείς ότι οι πολιτικές που θα υπηρετήσει δεν θα αλλάζουν ανάλογα με τα δημοκοπικά αποτελέσματα ?

Τέλος η διαχείριση ενός πολίτικου χώρου ως φέουδο ποτέ δεν ήταν χαρακτηριστικό της αριστεράς και όμως το σημερινό ΠΑΣΟΚ έχει καταστεί τόσο δεδομένο ότι θα αποτελεί περιουσία ενός ατόμου για το επόμενο χρονικό διάστημα που ο «ηγέτης» του έχει προαναγγείλει ότι θα ορίσει διάδοχο αντιβαίνοντας σε ρήσεις του ιδρυτή του Κινήματος Ανδρέα Παπανδρέου όπως το «ΠΑΣΟΚ δεν τεμαχίζεται δεν κληροδοτείται»
BY:

LEFKASGR

1 σχόλιο:

  1. Σκοπός είναι να συνειδητοποιήσουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ όχι ότι η νέα ηγεσία του ακολουθεί λανθασμένη στρατηγική, αλλά τι έκανε λάθος η προηγούμενη "κεφαλή" του κινήματος. Έτσι μόνο μπορεί να ξεφύγει από το 13% που θα είναι θαύμα εάν παραμείνει σε αυτά τα επίπεδα, αν όχι σε χαμηλότερα.

    Αν λοιπόν ο Βενιζέλος δεν το έπαιζε ταπεινή γεροντοκόρη που αποδέχεται το ρόλο του προέδρου του μέτριας δύναμης 3ου κόμματος, το 13% της 6ης Μαΐου θα αποτελούσε όνειρο θερινής νυκτός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή